12
ชเวซึงฮยอนกำลังนอนเหยียดกายอยู่บนเตียงนอน....
มือหนาลูบไล้ไปบนสะโพกมน ขณะเดียวกัน ริมฝีปากของเขาก็กำลังจาบจ้วงอยู่บนเรือนกายขาวผ่องที่คร่อมทับอยู่บนร่างของเขาอย่างไม่อาจถอนตัว...
ในเวลานี้...ความรู้สึกและอารมณ์ต่างๆ มันกำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกาย และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกลุ่มร้อนราวกับถูกไฟเผา... จนไม่อาจจะยับยั้งกลไกทางสรีระวิทยาบางอย่างที่กำลังแสดงออกมาอย่างเปิดเผยไปได้...
“ไอ้ลามก!”
เสียงแหลมๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นอยู่ใกล้ๆ...
ชเวซึงฮยอนลืมตาขึ้นมาดู พลางยกหลังมือมาขยี้เปลือกตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบว่ารูมเมทที่รักของเขากำลังยืนกอดอกมองดูเขากับไอ้น้องชายที่ลุกขึ้นมาทักทายตั้งแต่เช้าตรู่...
ให้ตายสิ!
นี่เขาฝันไปเหรอเนี่ย...แถมไอ้มินิท๊อปที่หลับมานานก็เสือกตื่นมายืนจ้องหน้าจียงซะขนาดนั้นอีก....
“อะ...อรุณสวัสดิ์” เขาเอ่ยทักออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก พลางใช้มือดึงผ้าห่มมาคลุมส่วนล่างของร่างกายเอาไว้อย่างเคอะเขิน
“ฝันลามกอะไรแต่เช้า”
จียงทำหน้าดุใส่เขา และนั่นก็ทำให้เขาต้องรีบลุกขึ้นมานั่งบนเตียงก่อนจะตอบไปด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด...เมื่อนึกถึงความฝัน ที่ยังไม่จบเมื่อครู่...
“ฉัน.......”
“........”
“ฉันฝันว่า...โดนข่มขืน” พอพูดจบ มือหนาก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกเอาไว้พลางก้มหน้างุด ...
“ข่มขืน? ใครเค้าจะไปข่มขืนพี่กันฮะ?” จียงขมวดคิ้วอย่างน่ารัก...และพอนึกถึงความฝันเมื่อคืนขึ้นมาอีกครั้ง มันก็ทำให้เขาเขินอายอย่างบอกไม่ถูก...
“อุลตร้าแมน...............ฉันโดนอุลตร้าแมนข่มขืน”
ว่าแล้วชเวซึงฮยอนก็แกล้งใช้ฟันคมกัดขอบผ้าห่มด้วยท่าทางราวกับเด็กสาวผู้อาภัพ พอจียงเห็นท่าทางแบบนั้น ก็ถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ ก่อนจะเดินหันหลังหนีเพื่อเตรียมจะออกจากห้อง
หากแต่ร่างสูงก็รีบร้องห้ามเอาไว้เสียก่อน...
“เฮ้ย! จะไปไหนอ่ะ!” ชเวซึงฮยอนรีบลุกขึ้นจากเตียงในทันทีที่เห็นว่าจียงกำลังจะเดินหนี...แม้ว่าอะไรบางอย่างของเขามันจะยังไม่ยอมสงบลงไปก็ตาม
“ฉันจะไปเรียนแล้ว ฉันหิว จะไปกินข้าว!” ร่างบางพูดขึ้นพลางเหล่ตามามองเบื้องล่างของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลบตาหนีไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ชเวซึงฮยอนก็รีบเอามือไปปิดส่วนนั้นเอาไว้
“งั้นรอแป๊บดิ...เดี๋ยวฉันไปด้วย”
พอเห็นว่าจียงหยุดยืนรอเข้าอยู่ ร่างสูงก็รีบถอดเสื้อแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อเดินเข้าไปในห้องน้ำ แต่ก่อนที่เขาจะปิดประตูลง ใบหน้าใสที่ยืนมองเขาอยู่ที่หน้าประตูในตอนนี้ ก็ขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นมาจนเขาต้องหยุดชะงัก...
“เฮ้ย! นายแก้มแดงอ่ะ!” ชเวซึงฮยอนเอ่ยทักขึ้น
ไม่บ่อยนักที่เขาจะเห็นจียงแก้มแดงเป็นสีเข้มๆ จนถึงขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เวลาเมา...
และยิ่งแก้มของจียงแดงมากขึ้นเท่าไหร่ อวัยวะช่วงกลางลำตัวของเขามันก็เริ่มจะตอบสนองมากขึ้นไปด้วยทุกขณะ!
ชักจะแย่แล้วแฮะ...!!
ก็ตั้งแต่ฝันเมื่อคืนนี้...
ตั้งแต่ที่อุลตร้าแมนปีนมาบนเตียงของเขา...มากระโดดทับตัวแล้วลูบไล้ร่างกายเขาไปมาอย่างยั่วยวน
น้ำเสียงหวานใสที่ครางเครืออยู่ข้างใบหู กับใบหน้าขาวผ่องเจือสีแดงเข้มที่เขาเห็นในฝัน มันดันเหมือนกับแก้มของจียงในตอนนี้ไม่มีผิด...
พอยิ่งเห็น ... มันก็ยิ่งทำให้เขาคิดถึงฝันเมื่อคืน
และยิ่งเขาคิดถึงฝันเมื่อคืน ... น้องชายของเขามันก็ยิ่งตื่นจนเต็มที่
“รีบๆ เข้าไปอาบน้ำเลยนะ ไอ้ลามก”
จียงพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาผลักตัวเขาเข้าไปในห้องน้ำ
“นายเมารึไง กินเหล้ามาเหรอ” มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือบางที่ดันตัวเขาเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยถามขึ้น หากแต่จียงก็ทำหน้าดุกลับมา
“จะบ้าเหรอ ใครมันจะกินเหล้าตอนเช้าตรู่แบบนี้กันล่ะ”
“แล้วนายหน้าแดงทำไม?”
“................”พอได้ยินคำถาม จียงก็หน้านิ่งไปอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดมือเขาออก แล้วพยายามจะเดินหนี!
หากแต่ชเวซึงฮยอนก็รีบคว้าข้อมือนั้นกลับมาก่อน...
“นายเขินฉัน?”
“เปล่า”
“ไม่! นายเขินฉัน เพราะนายเห็นฉันถอดเสื้อ....ฉันรูปร่างดีใช่มั้ย?” เขาลองแกล้งถามดูแบบหยั่งเชิง แต่จียงกลับเปลี่ยนมาทำหน้าดุใส่เขาอีกครั้งหนึ่ง...
“เลิกหลงตัวเองซะทีเหอะ! รีบๆ เข้าไปอาบน้ำ แล้วก็จัดการกับไอ้แท่งโด่เด่ของพี่เดี๋ยวนี้” พูดจบ เจ้าตัวเล็กก็เปลี่ยนมาจับข้อมือเขาแทน แล้วลากตัวเขาโยนเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมกับปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าไม่รีบ ฉันจะไม่รอ เข้าใจมั้ย?”
สิ้นเสียงของจียง ชเวซึงฮยอนก็ได้แต่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ในห้องน้ำอย่างสุขใจ...
ก็จะไม่ให้ยิ้มได้ไงล่ะ ตั้งแต่เขาพาจียงกลับมาเมื่อวาน พวกเขาสองคนก็แทบจะไม่เคยห่างจากกันเลย
และแม้ว่าจียงจะไม่ได้พูดจาหวานๆ กับเขาสักประโยค แต่อย่างน้อย เขาก็คิดว่า คนตัวเล็กคงจะไม่ได้รังเกียจเขาสักเท่าไหร่...พอบอกให้รอก็รอ ... บอกว่าอย่าไปไหน ก็ไม่ไป
แล้วอยู่ด้วยกันแบบนี้...
ตื่นเช้ามาเจอหน้ากัน...
ผลักกันเข้าห้องน้ำ แล้วบ่นออดแอดแบบนี้...
แม่ง…
อย่างกะผัวเมียที่คบกันมาสิบปีเลยอ่ะ!!!!
“อา....จียง.....อื้ม...ต่ำอีกนิดนะ...อืมมม....”
ชเวซึงฮยอนแกล้งส่งเสียงดังออกมาจากห้องน้ำ ซึ่งนั่นก็เพราะจียงบอกให้เขาจัดการกับไอ้แท่งโดเด่ที่ว่า ... แม้ว่าอันที่จริงแล้วเขาจะไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น แต่เขาก็อยากจะแกล้งส่งเสียงออกไปให้คนข้างนอกเขินเล่นซะหน่อย
“ไอ้พี่ลามก หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
เสียงร้องดังออกมาจากหน้าประตู ทำให้ชเวซึงฮยอนยิ้มกริ่มออกมาง่ายๆ ... ร่างสูงยังคงอาบน้ำไป แล้วก็ส่งเสียงครางต่อไป อย่างอารมณ์ดี….
ก็ช่วยไม่ได้นี่นา....
ใครใช้ให้น่ารัก
ใครใช้ให้แก้มแดง
แล้วใครใช้ให้มาขัดจังหวะได้เสียของชเวซึงฮยอนกับอุลตร้าแมนในฝัน!
เพราะฉะนั้น...มันเลยต้องเอาคืนกันซะหน่อย!
“อา...จียง ดีมาก...น่ารักมาก อืม... นั่นแหละ...อ้า...”
ชเวซึงฮยอนยังคงส่งเสียงครางต่อไป และเมื่อสิ้นเสียงของเขา...ไม่นานนัก เสียงปิดประตูก็ดังลั่นขึ้นจนทำเอาคนที่อยู่ในห้องน้ำต้องเผลอสะดุ้ง และพอชเวซึงฮยอนเปิดประตูชะโงกหน้าออกไป เขาก็พบว่าตอนนี้ เจ้าตัวเล็กไม่อยู่รอเขาแล้ว เพราะฉะนั้น ชเวซึงฮยอนจึงต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็วที่สุด ก่อนจะหยิบข้าวของแล้ววิ่งหน้าตั้งตามจียงออกไปจากห้องด้วยความเร็วสูง...
ชเวซึงฮยอนซอยเท้าลงไปยังบันไดสี่ชั้นอย่างรีบร้อน จนกระทั่งเมื่อถึงห้องโถง ร่างสูงก็วิ่งเข้าไปล๊อคคอคนตัวเล็กที่เดินอ้อยอิ่งเหมือนจะแอบรอเขาอยู่หน้าประตู...
นี่เป็นอีกครั้งหนึ่งที่พวกเขาได้ไปโรงเรียนด้วยกัน!
เป็นอีกวัน ที่ชเวซึงฮยอนอาบน้ำไม่สะอาด เพราะต้องรีบวิ่งตามจียงลงมาข้างล่าง...
ซึ่งมันก็เหมือนกับในวันนั้น....
วันแรก.....ที่พวกเขาสองคนเดินไปเรียนด้วยกัน....
และเป็นอีกวัน...ที่เขาไปเรียนอย่างมีความสุข......
“จียงงงงงงง!!”
เสียงใสๆ ของสาวห้าวผมบ๊อบสั้นอย่างอึนจองร้องตะโกนขึ้นดังลั่น เมื่อเห็นว่าวันนี้ เขาสามารถพาจียงมากลับมานั่งกินข้าวเช้าด้วยกันในแคนทีนอีกครั้งได้สำเร็จ
ร่างเพรียวบางวิ่งเข้ามากอดแขนเจ้าตัวเล็กพลางส่งยิ้มหวานให้อย่างดีใจ
“อรุณสวัสดิ์พี่อึนจอง” จียงเอ่ยทักเรียบๆ หากแต่เพียงแค่นั้น อึนจองก็ดีใจจนแก้มแทบปริ
“อรุณสวัสดิ์จียง ในที่สุดนายก็กลับมาแล้วสินะ ฉันคิดถึงนายมากเลยน้า” พูดจบ ใบหน้าขาวก็ทำท่าจะซบลงบนไหล่ของจียง หากแต่ชเวซึงฮยอนก็รีบเอื้อมมือไปปัดฝุ่นบนไหล่บางนั้นเสียก่อนที่อึนจองจะซบลงมาทัน
“อื้อหือ....กลับมาคราวนี้จัดเต็มเลยนะท๊อป”
อึนจองเอ่ยแซวเขาออกมา และเขาก็ทำเพียงยักคิ้วตอบไปแบบไมได้ใส่ใจนัก
ช่วยไม่ได้ ของๆ ใคร ใครก็หวงนี่นา
กว่าเขาจะไปตามกลับมาได้ก็เหนื่อยแทบตาย
จะยอมให้คนอื่นมาสกินชิพกันง่ายๆ ได้ไงล่ะ
“ว่าแต่ว่า....ฉันรู้สึกเหมือนคนทั้งแคนทีนจะมองพวกเราอยู่นะ” อึนจองพูดขึ้นอีกครั้ง พลางกวาดสายตาไปมองรอบๆ ซึ่งเธอก็พบว่าทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่พวกเขา พร้อมทั้งเสียงซุบซิบนินทาที่เขาพอจะเดาได้ว่าเรื่องอะไร
“อืม...ปล่อยไปเถอะ...” เขาตอบเรียบๆ แต่ก็ยังแอบเหล่สายตาไปดูปฏิกิริยาของจียง ซึ่งเจ้าตัวเล็กก็ยังคงกินข้าวชามโตต่อไปอย่างไม่ไดใส่ใจอะไรนัก
“จะปล่อยไปจริงๆ เหรอ? นายจะทนได้เหรอ? ฉันจัดการให้มั้ย?” อึนจองเสนอตัวเข้าช่วย แต่เขาก็ยังส่ายหน้า
“ฉันไม่เป็นไรหรอก”
ร่ายสูงตอบออกไปอย่างหวาดหวั่น เพราะแม้ว่าเขาจะสามารถอดทนและยอมรับกับคำพูดพวกนั้นได้ในไม่ช้า แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจียงจะคิดยังไง
“แล้วนายล่ะ..จียง นายโอเคเหรอ?” อึนจองหันไปถาม ซึ่งร่างบางที่นั่งกินข้าวอยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบ
“ไม่เป็นไร...เดี๋ยวฉันก็ไปจากที่นี่แล้ว” ควอจียงตอบเสียงเรียบ
แต่พอได้ยินคำตอบนั้น สาวผมบ๊อบก็มีท่าทีตกใจอย่างเห็นได้ชัด
“ไปจากที่นี่!! ไปไหนอ่ะจียง นายจะไปไหนอีก!!!”
สาวหน้าหมวยเอามือค้ำโต๊ะพลางส่งเสียงคะยั้นคะยอออกมาอย่างตื่นตระหนก หากแต่จียงก็ทำเพียงส่งยิ้มจางๆ ให้เธอแล้วจะตอบออกมาเรียบๆ...
“ไปญี่ปุ่นน่ะ...ไปแบบไม่มีกำหนด”
สิ้นคำพูดนั้น อึนจองก็ยกมือขึ้นปิดปาก แล้วหันมามองหน้าเขาแทบจะในทันที
“โอ้ไม่นะ! ท๊อปผู้น่าสงสาร”
สาวผมบ๊อบลุกขึ้นมาจากที่นั่งข้างจียง แล้วเดินมากอดปลอบเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ...
และหลังจากนั้น... อึนจองก็เอาแต่ร้องไห้โวยวายอยู่พักใหญ่จนทั้งเขาทั้งจียงต้องคอยปลอบใจไปจนกระทั่งเริ่มเรียนคาบเช้า
ซึ่งแม้ว่าจะเข้าไปยังห้องเรียนแล้ว แต่เรื่องที่จียงจะไปอยู่ญี่ปุ่นก็ถูกเล่าขานต่อๆ กันจนทั่วทั้งห้องเรียน จนทำให้ทุกๆ คนพากันมาให้กำลังใจเสียจนเขาชักจะเรียนไม่รู้เรื่อง…
“ไอ้ท๊อป...ทำไมมึงถึงได้อาภัพนักวะ” โจซองมินเข้ามากอดคอ
“อย่าฆ่าตัวตายนะมึง กูเป็นกำลังใจให้มึงนะเว้ย” คิมฮยอนจุงเข้ามากุมมือเขา
“ลาออกแล้วตามไปอยู่ญี่ปุ่นเลยดิวะ” ปาร์คมิคกี้ กระทุ้งไหล่
ซึ่งทั้งหมดนั่น ก็ชักจะเริ่มทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด...
“พวกมึงพอซะทีเหอะ! เค้าก็แค่ไปญี่ปุ่น แล้วกูก็ตัดสินใจแล้วว่าจะรอจนกว่าเค้าจะกลับมา! พวกมึงไม่ต้องเวทนากันขนาดนั้นหรอก” ชเวซึงฮยอนตอบออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย
หากแต่นั่นก็ยังไม่ทำให้เพื่อนๆ ของเขาหายสงสัย
“เค้าบอกมึงเหรอว่าเค้าจะกลับมา?” คิมแจจุงพูดขึ้น และนั่นก็เริ่มจะทำให้ให้ความวิตกกังวลเข้ามาเยือนในไม่ช้า
“เปล่า” เขาส่ายหน้า
“แล้วมึงจะรอเค้าเนี่ยนะ? ถ้าเค้าไม่กลับมาหามึงล่ะ” คราวนี้โจซองมินขึ้นเสียง ชายร่างสูงโปร่งรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยที่เห็นเพื่อนของเขาเอาแต่ทำตัวโรแมนติกเสียจนน่าสมเพช
“ก็แล้วมึงจะให้กูทำไง ลาออกแล้วไปเรียนต่อญี่ปุ่นเหรอวะ? ถ้ากูทำงั้นพ่อแม่คงฆ่ากูตายแน่อ่ะ อย่างมาก กูคงทำได้แค่ไปหาเขาเป็นครั้งคราว แต่จะให้ไปอยู่ด้วยกันที่นั่น มันเป็นไปไม่ได้แน่ๆ...”
พอได้ยินคำตอบของเพื่อนร่วมห้อง โจซองมินก็ทำได้แค่ถอนหายใจ หากแต่คิมฮยอนจุงก็ยังคงหาทางช่วยเขาต่อ
“งั้นมึงก็อ้อนให้เขาอยู่ต่อสิวะ...หรือถ้าทำไม่ได้ก็อ้อนให้เขากลับมาไวๆ... แล้วมึงก็ไม่ต้องสะเออะทำตัวเป็นพระเอกที่ยอมได้ทุกอย่างเพื่อความรัก เพราะถ้าทำแบบนั้น มึงคงแห้วแน่ๆ ว่ะ เชื่อกู!”
แล้วคำแนะนำของฮยอนจุงก็ทำให้ทุกๆ คนพยักหน้าพร้อมกันอย่างเห็นด้วย ซึ่งในไม่ช้า ไอ้มิคกี้ก็เอ่ยขึ้นมาสมทบ
“ถูกของไอ้จุงมันนะ กูว่าการที่เขาอุตส่าห์ยอมตามมึงกลับมาแบบนี้ แสดงว่าเขาก็ต้องมีใจให้มึงบ้าง เพราะงั้นถ้ามึงอ้อนเยอะๆ เข้าไว้ เดี๋ยวน้องเขาก็ใจอ่อนเองนั่นแหละ...”
สิ้นเสียงของมิคกี้ ชเวซึงอยอนก็ขมวดคิ้วขึ้นในทันทีด้วยความตึงเครียด...
ก็จริงอยู่ ที่เขาเองก็แอบคิดไปบ้าง ว่าจียงก็อาจจะมีใจให้เขา...
เพราะการที่เขาไม่ถูกปฏิเสธ
การที่จียงยอมกลับมา
และการที่พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดแบบนั้น ...
มันก็ทำให้เขาแอบคิดว่าตัวเองก็พอจะมีความสำคัญกับจียงอยู่ไม่มากก็น้อย...ล่ะมั้ง!
“เออ...ก็ได้...กูจะลองดู”
ในที่สุด ชเวซึงฮยอนก็พยักหน้าตอบกลับไป พร้อมกับสมองที่กำลังครุ่นคิดหาวิธีไปอ้อนเจ้าตัวเล็กที่แสนจะใจแข็งและเดาอารมณ์ยากคนนั้น.....
ก็เขาไม่รู้หรอก...ว่าการอ้อนวอนของร้องแบบนั้นมันจะสำเร็จหรือไม่
แต่อย่างน้อย...มันก็คงจะดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลยล่ะมั้ง......
ภายในห้องโถงของหอพักชาย....
เสียงอึกทึกดังขึ้นลั่นบริเวณอีกครั้ง ภายหลังจากที่เขากับจียงเดินกลับมาถึงหอพัก...
พี่แทบินถึงกับโทรสั่งพิซซ่ามาวางเต็มโต๊ะเพื่อเลี้ยงฉลองการกลับมาของเจ้าตัวเล็กภายหลังจากที่เห็นเขาออกตามหามานานหลายวัน
ซึ่งอันที่จริงแล้ว...เขาเองก็พาจียงกลับมาตั้งแต่เมื่อวาน...
แต่กว่าเขาจะพามาได้ก็ปาเข้าไปจนดึกดื่น คนอื่นๆ ก็เลยไม่มีโอกาสได้มาต้อนรับ...
เพราะหลังจากที่เขาหาเจ้าตัวเล็กเจอที่สนามเด็กเล่นแล้ว เขาต้องรอจนกว่าจียงจะอำลาเด็กๆ แล้วกลับไปเก็บกระเป๋าในโรงแรมที่พัก และกว่าเขาจะลากเจ้าตัวเล็กให้กลับมาได้ก็ไม่ใช่ง่ายๆ ซะเท่าไหร่ เพราะงั้น เขาเลยใช้โอกาสนี้พาจียงเดินเล่น แล้วเดทกันอีกนิดหน่อยก่อนจะกลับเข้ามาที่หอ... ซึ่งเมื่อมาถึง ก็มีเพียงชเวดองอุคเท่านั้นที่ยังคงนั่งอยู่ข้างล่าง...
ดังนั้น...บ่ายวันนี้ จึงเป็นครั้งแรกที่ชาวหอคนอื่นๆ ได้พบจียงอีกครั้ง...และพวกเขาก็เข้ามาแสดงความยินดีกันอย่างออกหน้าออกตาทีเดียว...
“น้องจียงกลับมาแล้ว ต้นไม้ที่หอเราไม่เหี่ยวอีกต่อไปแล้วสินะ วู้ววว!” อิมแทบินตะโกนขึ้นอย่างโอเวอร์ ทำให้ประธานหอชเวดองอุตทำหน้าดุออกมา พร้อมกับเอื้อมมือไปบิดหูของรุ่นพี่กล้ามหนาเข้าทีหนึ่ง
“ยินดีต้อนรับกลับมานะ บาร์บี้ของฉัน...” อีซึงริวิ่งเข้าไปหาร่างบางนั้นอย่างตื่นเต้น “ฉันสัญญาว่าต่อไปนี้ฉันจะไม่เรียกนายว่าชัคกี้แล้ว เพราะงั้นถ้าเบื่อพี่ท๊อปเมื่อไหร่ก็โทรหาฉันได้เลยนะ” อีซึงริพูดขึ้นก่อนจะยัดเบอร์โทรใส่เข้าไปในมือของจียง และนั่นก็ทำให้เขาต้องรีบไปดึงมันออก
“มึงไม่ต้องมาหลอกจับมือจียงเลยนะไอ้หลินปิง” ชเวซึงฮยอนส่งเสียงขู่ ซึงริเลยได้แต่เบ้ปากแล้วไปยืนเกาะหลังยองเบอย่างหาที่พึ่ง
“เออ มึงนี่ก็หึงไม่เข้าเรื่อง...” ทงยองเบเอ่ยขึ้นบ้าง ก่อนจะเอื้อมแขนไปลูบหลังจียงเบาๆ “ถ้าทะเลาะกับไอ้ท๊อปก็มาห้องพี่ได้นะ พวกเราต้อนรับเสมอ” พูดจบ ยองเบก็หันไปหาแนวร่วมกับเพื่อนร่วมห้อง ซึ่งคังแดซองที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ส่งยิ้มหวานให้จียงจนตาตี่ๆ นั้นเห็นเป็นเพียงแค่เส้นบางๆ
และพอเห็นแบบนั้น ชเวซึงฮยอนจึงรีบเดินเข้าไปขวางไอ้พวกเพื่อนจอมฉวยโอกาสนั้นอย่างหงุดหงิด
นี่ขนาดอยู่ต่อหน้าเขานะ ไอ้พวกนี้มันยังกล้าหาเรื่องแตะตรงนู้นที ตรงนี้ทีกันได้ไม่หยุดไม่หย่อน แล้วนี่ถ้าเขาปล่อยจียงไว้ที่หอคนเดียว มีหวังคงได้ถูกรุมจนตัวแบนไปเลยแหงๆ...
“พวกมึงเลิกแต๊ะอั๋งน้องเค้าซะที กูหิวแล้ว กูจะแดก!”
คราวนี้เป็นพี่คุชที่โวยวายขึ้นมา ก่อนจะเดินไปเปิดกล่องพิซซ่าที่วางอยู่บนโต๊ะเป็นคนแรก แล้วหลังจากนั้นทุกๆ ก็วิ่งตามไปรุมที่โต๊ะกลางห้องโถงกันอย่างดุเดือด จนอาหารที่อิมแทบินซื้อมาเลี้ยงทั้งหมดหายเกลี้ยงไปในไม่ช้า....
ซึ่งพอเห็นภาพแบบนั้นแล้ว ... เขาก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า...
นี่มันหอพักนักศึกษาชาย........................หรือลานอีแร้ง...???
แต่ก็ช่างมันเหอะ!
เพราะหลังจากมื้อเย็นที่อิมแทบินเป็นเจ้ามือเลี้ยงฉลองสิ้นสุดลงไปพร้อมกับความวุ่นวาย...
ในที่สุด ชเวซึงฮยอน.......กับควอนจียง.....ก็ได้อยู่กันสองต่อสองอีกครั้ง.....
ภายในห้องของเราสองคน.....
หึหึ.....
“กินอิ่มรึเปล่า? ฉันว่าพิซซ่าแค่นั้นไม่น่าจะพอกับกระเพาะนายนะ” ชเวซึงฮยอนเอ่ยแซว ร่างสูงเดินตามเข้าไปหาเจ้าตัวเล็กที่ยืนท้าวขอบระเบียงแล้วมองออกไปยังท้องฟ้าที่อยู่ข้างนอก
ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว...อีกไม่นานพระอาทิตย์ก็คงจะตก
บางที...ถ้าเขากับจียงได้ยืนมองพระอาทิตย์ตกดินด้วยกันที่ริมระเบียง....บรรยากาศมันก็คงจะโรแมนติกดีพิลึก...
และบางที... มันอาจจะเป็นฤกษ์งามยามดี ที่เขาจะใช้โอกาสนี้ในการลองอ้อนขอเจ้าตัวเล็กให้อยู่ที่นี่กับเขาต่อไป...
หรือ อย่างน้อย....ก็ขอแค่ให้จียงช่วยสัญญาว่าจะกลับมาเร็วๆ ก็ยังดี...
“อิ่มแล้ว...ฉันกินตุนมาตอนเที่ยงน่ะ...อึนจองทำมาให้ตั้งเยอะ” ตาเรียวหันมามองเขาเพื่อตอบคำถาม ครู่หนึ่งก็หันกลับไปมองท้องฟ้าข้างนอกเหมือนเดิม...
“หายกันไปกินสองคนเหรอ ไม่เห็นมาเรียกฉันไปกินด้วยเลย...น้อยใจว่ะ” ชเวซึงฮยอน เดินเข้าไปยืนอยู่ริมระเบียงข้างๆ จียง พลางแกล้งทำหน้างออออกมาอย่างน้อยอกน้อยใจ
ที่จริงเขาก็ไม่ได้งอนหรอก...ก็แค่อยากจะดูปฏิกิริยาของจียงบ้าง...
อยากจะรู้ว่าคนๆ นั้นจะให้ความสำคัญกับเขาขนาดไหน...
หากแต่จียงก็ทำเพียงยิ้มออกมาจางๆ...
“เค้าว่าคนที่ชอบยืนมองท้องฟ้า เป็นคนโรแมนติก” ในที่สุด ชเวซึงฮยอนก็ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง เมื่อเห็นว่าบรรยากาศมันชักจะเงียบลงไป
ร่างสูงกระเถิบเข้าไปใกล้คนตัวเล็กนั้นจนเริ่มจะยืนชิดกันมากขึ้น
“งั้นแสดงว่าพี่ก็ชอบมองฟ้าสินะ...”
“หืม?..........”
คำตอบของจียง ทำเอาเขาเงียบลงไปอยู่ครู่ใหญ่... บางที ชเวซึงฮยอนอาจจะเป็นคนสมองช้า ... แต่ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด มันอาจจะหมายความว่า
เขา...เป็นคนโรแมนติก......
รึเปล่านะ??
“นายหมายความว่าไง?”
“หึ.....”
พอได้ยินคำถามของเขา ควอนจียงก็หัวเราะออกมาน้อยๆ....
แต่...ให้ตายเหอะ!
พลังทำลายอวัยวะมันช่างยิ่งใหญ่นัก!
“ขำอะไร...นายกำลังบอกว่าฉันโรแมนติกใช่ป่ะล่ะ...” เขาแกล้งถามออกไป ...
และควอนจียงก็ยังคงไม่หุบยิ้ม...
“นึกว่าจะไม่รู้ซะอีก...”
“ไม่ใช่ไม่รู้...ฉันก็แค่คิดไม่ถึง..........”
“หืม?...” คราวนี้จียงเลิกคิ้วขึ้นมองเขาอย่างสงสัย เขาจึงกระตุกยิ้มขึ้น ก่อนจะหันไปตอบ....
“ก็....คิดไม่ถึง....ว่านายจะเห็นความโรแมนติกของฉันอ่ะ”
“.........”
พอได้ยินคำตอบที่เขาตั้งใจหยอดออกไป...เจ้าตัวเล็กก็กลับไปยืนนิ่งเงียบ แล้วหันไปมองท้องฟ้าอีกครั้ง....
ตอนนี้...
ดูเหมือนว่าพระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว....
เวลาแห่งการสร้างบรรยากาศให้โรแมนติกดั่งจินตนาการของชเวซึงฮยอนก็เริ่มใกล้เข้ามาทุกที...
ร่างสูงฉวยโอกาสที่ร่างบางกำลังยืนมองฟ้าอย่างไม่ระวังตัวนั้น ค่อยๆ เลื่อนมือไปทางด้านหลัง แล้วเกาะอยู่ที่เอวบางๆ นั้นอย่างตั้งใจ
“เคยมีหนังสือเล่มนึงเขียนไว้ว่า...ถึงตัวจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่เราก็อยู่ใต้ท้องฟ้าเดียวกัน และมองพระอาทิตย์ดวงเดียวกัน......” ชเวซึงฮยอนเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับทำตาซึ้ง... และนั่นก็ทำให้คนข้างๆ หันมาฟังอย่างสนใจ...
“พี่ชอบอ่านนิยายน้ำเน่าเหรอ” ควอนจียง ตอบขึ้นพลางอมยิ้มเล็กๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแกะมือเขาที่โอบเอวบางนั้นอยู่อย่างรู้ทัน...
“อย่าขัดจังหวะนักดิ คนกำลังโรแมนติกอยู่นะเว้ย!” คราวนี้ชเวซึงฮยอนหันไปขมวดคิ้วใส่...
ก็คนเค้าอุตส่าห์นั่งคิดอยู่ตลอดคาบบ่าย ว่าวันนี้เขาจะกลับมาอ้อนจียงยังไง...
แต่เพียงแค่เริ่มเกริ่นออกมา เจ้าตัวเล็กก็กลับมาขัดจังหวะเอาเสียดื้อๆ แบบนี้ ...
เสียเซลฟ์ชะมัด!
“ก็ได้....จะพูดอะไรก็พูดมา........หึหึ...”
แล้วจียงก็หัวเราะออกมาอย่างน่ารัก พร้อมๆ กับที่มือบางก็เอื้อมมาดึงมือของเขาให้กลับไปโอบเอวใหม่อีกครั้ง... ซึ่งนั่นก็ทำให้ชเวซึงฮยอนอดจะเขินจนหน้าแดงก่ำไปไม่ได้...
ถึงแม้จะมองไม่เห็นหน้าตัวเอง... แต่ความร้อนราวกับโดนเผาหน้าแบบนั้นก็ยืนยันได้เป็นอย่างดี ว่าตอนนี้เขาคงจะกลายร่างเป็นไม้ขีดไฟก้านป้อมไปซะแล้ว....
“อืม...ก็แบบ...ถึงนิยายน้ำเน่ามันจะเขียนไว้แบบนั้น...”
“.......”
“แต่ฉันว่า...มันคงจะไม่ดีเท่าไหร่...ถ้าได้แค่มองท้องฟ้าเดียวกัน มองพระอาทิตย์ดวงเดียวกัน...แต่ไม่ได้มองหน้ากัน...ไม่ได้สบตากัน.....” ชเวซึงฮยอนพูดขึ้นก่อนจะหันไปมองใบหน้ากลมที่อยู่ข้างๆ “......แบบนี้อ่ะ”
“........”
ในเวลานี้ จียงกำลังมองสบตาเขาตอบอย่างว่าง่าย...
แต่มันน่าหงุดหงิดตรงที่คนตัวเล็กนั้นไม่ได้หลบตาหนีอย่างเคอะเขินเหมือนที่เขาจินตนาการเอาไว้...
หากแต่ริมฝีปากอิ่มก็ทำเพียงแค่กระตุกยิ้มขึ้นราวกับรู้ทัน...
“จะอ้อนไม่ให้ฉันไปญี่ปุ่นเหรอ”
สิ้นคำถามนั้น ชเวซึงฮยอนก็พยักหน้าตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว... เพราะถึงแม้ว่าเขาจะเคยบอกไว้ว่าจะไม่รั้ง...แต่ถ้าเป็นไปได้...ก็ไม่อยากจะให้ไป...
“อือ”... เขาพูดขึ้น ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ พวงแก้มใสนั้นทีละนิด... “นายไม่ไปได้มั้ยอ่ะ...ฉันไม่อยากให้นายไป...เพราะถ้านายไม่อยู่ฉันต้องคิดถึงจนผอมตายแน่ๆ”
พอได้ยินเขาพูด จียงก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง...
“ขนาดนั้นเชียว ฮ่าๆ...”
วันนี้จียงหัวเราะบ่อยมาก...ซึ่งที่จริงแล้วมันก็ดีอยู่หรอก แต่เขาก็กลัวว่าถ้าพอถึงวันที่จียงจากไป เขาจะไม่ได้เห็นรอยยิ้ม ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะเล็กๆ แบบนี้อีก ... ซึ่งเขาก็อาจจะทนไม่ไหวขึ้นมาก็ได้...
“นี่! ฉันซีเรียสนะ...ดูหน้าฉันดิ” เขาพูดขึ้นพลางขมวดคิ้ว
และถ้าทำได้ ตอนนี้ชเวซึงฮยอนคงจะผูกคิ้วเป็นเงื่อนพิรอดโชว์มันเสียตรงนั้น...
เอาให้รู้กันไปเลยว่าเขากำลังซีเรียสขนาดไหน!!...
“ให้ฉันไปเถอะ...ฉันอยากกลับไปที่นั่น....”
ในที่สุด...จียงก็เริ่มที่จะหยุดหัวเราะลง แล้วหันมาตอบเขาอย่างจริงจังบ้าง...
หากแต่คำตอบที่ได้รับก็ทำให้เขาผิดหวังอยู่ไม่น้อย...
“แล้วนายไม่อยากอยู่ที่นี่เลยเหรอ...ไม่ชอบที่นี่บ้างเลยรึไง”
แม้เขาไม่อยากจะทำแบบนี้ แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะตัดพ้อออกไป
“ก็ชอบ....แต่ฉันก็ต้องกลับไป” จียงพูดขึ้น ก่อนจะหันกลับไปมองท้อองฟ้าอีกครั้ง คราวนี้เจ้าตัวเล็กเริ่มจะกัดริมฝีปากของตัวเองเบาๆ “ฉันอยากจะกลับไปเจอความจริง...เพราะฉันไม่อยากหวาดกลัว เวลาที่เจอกับภาพเก่าๆ....ไม่อยากฝันร้าย เวลาที่ต้องอยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว...”
“...............”
“ฉันจะทำให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้น...และสามารถเผชิญหน้ากับความจริงในอดีตได้โดยไม่ต้องกลัวอะไรอีกต่อไป”
“...............”
ชเวซึงฮยอนโอบเอวบางนั้นแน่นขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบ...
ในตอนนี้...สายตาจริงจังที่ส่งมายังเขา...มันก็ทำให้รับรู้...ว่าคนๆ นั้นได้ตัดสินใจไปอย่างดีแล้ว
และเขาก็คงจะห้ามไม่ได้.......
“แล้วนายจะกลับมามั้ย?....” เขาถามขึ้นอีกครั้ง และจียงก็ส่งยิ้มกลับมา...
“ก็...ถ้ายังมีคนรอ...ก็ฉันอาจจะกลับมาล่ะมั้ง” คำตอบที่เขาได้รับ กลับทำให้เขาหน้าหงิก........
“ถ้าอะไรกันล่ะ...ยังไงฉันก็ต้องรออยู่แล้ว ... ก็แค่อยากจะมั่นใจว่าถ้ารอแล้วนายจะกลับมาก็แค่นั้น...ถ้าฉันต้องรออย่างไร้จุดหมาย ฉันคงได้เป็นนอนแห้งตายเป็นแมวน้ำขาดอาหารแน่ๆ อ่ะ”
ชเวซึงฮยอนตัดพ้อออกมาอย่างน้อยใจ ก่อนเอนหน้าไปซบบนไหล่นั้นอย่างออดอ้อน พอเห็นว่าร่างบางไม่ได้ว่าอะไร...เขาก็แกล้งเอาจมูกไปซุกใกล้ๆ กับไหปลาร้าน่าล้วงนั่นราวกับเด็กทารกกำลังอ้อนคุณแม่...
“อย่าเว่อร์น่า...พี่ไม่ตายหรอก...ฉันไม่ยอมให้พี่ตายจากฉันไปอีกคนแน่ๆ...” พอได้ยินคำตอบ...ชเวซึงฮยอนก็เงยหน้าขึ้นไปสบตาเรียวนั้นอีกครั้ง ... และดูเหมือน...คำว่า ‘ตาย’ มันจะเซนซิทีฟเกินไปสำหรับจียงในตอนนี้....
แต่ถึงอย่างนั้น...เขาก็อดจะดีใจไปกับสิ่งที่เขาได้ยินเมื่อครู่นี้ไม่ได้.....
“ก็ได้....ฉันจะไม่ตาย...ฉันจะอยู่รอนายกลับ เพราะงั้นนายก็ห้ามตาย...ห้ามหายไปไหน...นายต้องเข้มแข็ง...แล้วก็กลับมาหาฉัน...” ร่างสูงพูดขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบผมของจียงเบาๆ “แต่ไม่ต้องเล่นกล้ามแบบไอ้ยองเบกับพี่แทบินน่ะ...แบบนั้นมันดูจะน่ากลัวไปหน่อย...”
เจ้าตัวเล้กหัวเราะออกมาอีกครั้ง หลังจากฟังสิ่งที่เขาพูดออกมา .....
ในเวลานี้...
เขาจึงถือโอกาส กลับไปสร้างบรรยากาศอีกครั้งด้วยคำพูดหวานๆ ที่เขานั่งคิดมาตลอดทั้งวัน...
“นี่... จียง...”
“....................”
“รู้มั้ย ว่านายอ่ะ...มีค่ายิ่งกว่าอวัยวะภายในของฉันทั้งหมดเลยนะ....”
คราวนี้ชเวซึงฮยอนพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่จริงจังและซีเรียสที่สุด หากแต่ดูเหมือนจียงกำลังพยายามจะกลั้นหัวเราะเอาไว้...
แต่ช่างมันเถอะ...
เขาไม่รู้ว่าจียงจะซึ้งกับคำพูดของเขารึเปล่า...
เพราะในเวลานี้ พระอาทิตย์มันเริ่มตกดินแล้ว...ท้องฟ้าก็กลายเป็นสีส้มสวยสดราวกับเป็นใจ....
ชเวซึงฮยอนจึงถือโอกาสนี้ ลองก้มหน้าลงไปช้าๆ จนกระทั่งลมหายใจของจียงรดลงกระทบบนริมฝีปากของเขา...
แต่....
ดูเหมือนว่ายังไม่ทันที่เขาจะประกบมันลงไปจนชิด...
อยู่ดีๆ...ประตูระเบียงของห้องข้างๆ ก็เปิดออก
พร้อมกับชายหน้าโหดที่เดินถือบ๊อกเชอร์ออกมาตากที่ริมระเบียง
“เฮ้ย!!!!”
คิมคุชอุทานขึ้นพร้อมกับทำบ๊อกเซอร์เปียกน้ำล่วงลงไปที่พื้นด้วยความตกใจ และพอได้ยินเสียงร้องนั้น จียงที่ยืนนิ่งอยู่เมื่อครู่ ก็ผละตัวออกไปจากเขาในทันที พร้อมกับที่พี่คุชเองก็รีบหยิบบ๊อกเซอร์ไปตากก่อนจะปิดประตูกลับเข้าห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่....
SHIT!!! SHIT!!! SHIT!!!
โถ่เว้ย!!...
เขาจะเกลียดไอ้พี่คุชก็คราวนี้แหละ!!
จะมาตากบ๊อกเซอร์อะไรตอนพระอาทิตย์ตกดินแบบนี้วะ คนกำลังจะได้ด๊วบกันอยู่แล้วแท้ๆ
แม่งขัดจังหวะชิบหาย!!!!
“ฮึ่ม...”
ชเวซึงฮยอนกัดฟันพลางก่นด่าในใจอย่างหัวเสีย ...
และดูเหมือนสีหน้าของเขามันจะแสดงออกมาอย่างเด่นชัดไปหน่อย จียงถึงได้หัวเราะออกมาจนดังลั่นขนาดนี้
“ตลกชะมัด....ฮ่าๆๆ” คราวนี้เจ้าตัวเล็กหัวเราะขึ้นพลางเอามือกุมท้องอย่างขำขัน หากแต่เขากลับไม่รู้สึกอยากจะขำด้วยเลยสักนิด...
“ตลกอะไรนักหนาเล่า” ชเวซึงฮยอนตัดพ้ออย่างน้อยใจอีกครั้ง... และเมื่อจียงเห็นเขาทำหน้าจ๋อยอยู่แบบนั้นพักใหญ่ มือบางก็เอื้อมมาดึงแขนของเขา ก่อนจะพาเข้าไปในห้องพร้อมกับปิดประตูระเบียงลง...
และ....
จุ้บ!
“......”
!!!!
“แบบนี้...ก็ไม่มีใครเห็นแล้ว...ใช่มั้ย?”
ควอนจียงพูดออกมาอีกครั้ง พร้อมด้วยรอยยิ้มน่ารักที่จ่ออยู่ตรงหน้าในระยะประชิด....
ละ และถ้าเขาไม่ได้ช๊อคจนหมดสติไปชั่วขณะเสียก่อนล่ะก็...
ดะ...ดูเหมือนเมื่อครู่นี้ ริมฝีปากของเขาจะถูกกดลงมาเบาๆ อยู่แว้บนึง....
แบบไม่ทันได้ตั้งตัวสินะ...!!!
“เมื่อตะกี้เกิดอะไรขึ้นอ่ะ...ขออีกรอบได้ป่ะ...ฉันตั้งตัวไม่ทัน”
ชเวซึงฮยอนยืดตัวขึ้นจนเต็มความสูงเพื่อตั้งหลักฐานให้มั่นคงอีกครั้ง
ในตอนนี้ เขากำลังยืนพิงประตู แล้วจียงก็ยืนล็อคตัวเขาอยู่โดยใช้แขนสองข้างดันฝาประตูเอาไว้...
ถึงแม้จะดูสลับตำแหน่งไปซะหน่อย...
แต่เขาก็คิดว่า...
ท่านี้แม่ง.....
ล่อแหลมใช้ได้!!
“อะไร...ขออะไร?”
เจ้าตัวเล็กเลิกคิ้วขึ้นมองเขาอย่างกวนๆ
ไม่บ่อยนักที่เขาจะเห็นจียงในท่าทางแบบนี้....
ครั้งล่าสุด ก็คงเป็นในวันแรกที่จียงมาที่นี่... มาโปรยสเน่ห์ซะจนเขาติดในจนถอนตัวไม่ขึ้นแบบนี้....
“ก็...ขอ...”
“...........”
“.....อย่างงี้อ่ะ”
พูดจบ ร่างสูงก็จัดการโอบรอบเอวบางนั้นแล้วจับคนตัวเล็กพลิกตัวไปพิงกำแพงให้โพสิชันมันกลับไปสู่ตำแหน่งที่ควรจะเป็น ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้มลงไปแล้วใช้ริมฝีปากครอบครองไปทั่วใบหน้าหวานนั้นอย่างหลงใหล...
ทั้งพวงแก้ม...จมูก หน้าผาก ตลอดจนริมฝีปากอิ่ม...และเรื่อยลงไปถึงปลายคางและซอกคอขาวๆ นั้น...
ครอบครองมัน...ให้สมกับที่เขารอคอยมานาน....
คอยดูนะ...
คืนนี้...เขาจะจัดการฟัดให้หายหมั่นเขี้ยวกันไปข้างนึงเลย...
หึหึ!!
TBC :
ตอนหน้าก็เป็นตอนจบแล้ว เย้ๆ!! อย่างเร็วที่สุด คงจะลงภายในวันอาทิตย์นี้นะคะ อย่างช้าก็เลื่อนไปหน่อยๆ
สำหรับตอนพิเศษ (NC) นั้น จะยังไม่ลงในบล๊อคนะคะ ถือเป็นสิทธิพิเศษ ให้คนจองหนังสือได้อ่านก่อนบ้างอะไรบ้าง แล้วอีกอย่าง เหมือน exteen เค้าจะเข้มเรื่อง NC แล้วด้วยใช่ป่ะ?
เพราะงั้นสำหรับ ตอนพิเศษ อาจจะเป็นช่วงสิงหาต้นๆ เดือน นะคะ แต่คงไม่เกินวันเกิดจียงหรอก ^^
สำหรับ รางวัล ที่คั่น ที่แจกตอนที่แล้ว ได้ลองให้เพื่อนช่วยตัดสิน เพื่อป้องกัน bias นะคะ
สำหรับผลรางวัล
อันดับสาม ที่คั่น พี่โป้ 5 ลาย ได้แก่....
user : NNACHI
อันดับสอง ที่คั่น น้องจี 7 ลาย ได้แก่....
user : ladyygholic
และ อันดับ 1 ที่คั่น 1 set 14 ลาย ได้แก่...
user : kimdajin
เย้ๆ แสดงความยินดีด้วยนะคะ
ใครไม่ได้ก็ต้องขออภัยด้วยนะ เพื่อนเค้าเลือกมาอ่ะ (ไปตื้บเพื่อนเค้าได้เลย T^T)
เค้าก็อยากให้เยอะๆ แต่ก็ลำบากใจเหมือนกันน้าา T___T
สุดท้ายนี้ ... ถ้าตอนนี้มีพิมผิด มีอะไรพลาด หรือไม่ม่วนไม่อะไรบลาๆๆ ก็ขออภัยด้วยนะ
เปิดเทอม เวลามีน้อย เค้าต้องใช้เวลาพักเที่ยง มากินข้าวไป เขียนฟิกไป
ตอนเย็นก็กับมาพรูฟ ตื่นเช้ามาก็แวะมาแต่งต่ออีกนิดหน่อย
พอจะอัพลงบล๊อคเน็ตก็กากอีก ฮือๆๆๆ ยังไงก็ตาม เค้าก็พยายามอัพให้เร็วที่สุดแล้วเพื่อคนอ่านที่น่ารักทุกคน
แต่ด้วยความที่เรียนหนักมาก ทั้งเรียน ทั้งเข้าคลีนิค ทั้งทำโปรเจ็กจบ อ่านหนังสือเรียน อ่านเปเปอร์ทำงานวิจัยอีก โฮ (บ่นอะไรเนี่ย) เพราะงั้นสมาธิและไอเดียมันก็หดถดถอย
ถ้ามีเวลาจะมาแก้ไขนะคะ ขอบคุณทุกคนจริงๆ ที่อ่านกันมาจนถึงตอนนี้
และคอมเม้นน่ารัก ที่ปลาบปลื้มใจ จนต้องฮึดมาแต่งฟิกแม้จะเหนื่อยจนน้ำหนักลดฮวบๆ ไปแล้วก็ตาม ฮือออ
