[LF] series 407 : special
posted on 21 Aug 2011 16:49 by xtravaganzy407 special :
มาอัพตามสัญญา หลังจากที่ออกไปส่งหนังสือ ถึงรหัสที่ 60 เมื่อวันศุกร์ อีกไม่กี่วันคงจะถึงมือนะคะ ส่วนที่เหลืออีกนิดนึง เค้าขอเลทอีกนิดนะ แบกไม่ไหวจริงๆ T_T ใครจะรออ่านในหนังสือ ยังไม่ต้องอ่านในนี้ก็ได้นะคะ แต่อย่าลืมมาเม้นให้ล่ะว่าชอบมั้ย จุ้บๆๆ!!
ก่อนไปอ่านเค้ามีคลิปมาให้ดู
พอดีเพิ่งไปเห็น แล้วแบบ เฮ้ย! ............
โอเค เวิ่นเยอะแล้ว ไปอ่านกันเลยดีกว่า ^^
....................................................................................................
Special 407
1 ปีมาแล้ว ที่ชเวซึงฮยอนใช้ชีวิตอยู่ในห้องพักหมายเลข 407 ...
โดยไม่มีรูมเมท...
ในตอนนี้ เขาได้เลื่อนขั้นมาเป็นรุ่นพี่ปีสาม ในขณะที่พวกรุ่นพี่ อย่างพี่ดองอุค พี่แทบิน และพี่คุชก็เรียนจบไปอยู่มหาลัยกันหมด แม้บ่อยครั้ง พวกเขาจะยังกลับมาเยี่ยมหอพร้อมกับของฝากประหลาดๆ อยู่เสมอ แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหงานิดๆ อยู่ดี...
ส่วนไอ้ยองเบ...
ไม่น่าเชื่อว่า มันจะได้เลื่อนขั้นเป็น ผู้คุมหอแทนพี่ดองอุค เพราะฉะนั้น ตอนนี้มันเลยจัดการปรับเปลี่ยนกฎการทำโทษทุกรูปแบบ ไม่ให้รุนแรงและทำร้ายจิตใจเกินไปเหมือนสมัยก่อน ซึ่งนั่นก็ทำให้พวกรุ่นน้องรักมันเอามากๆ...
โดยเฉพาะรุ่นน้องที่ชื่ออีซึงริ...
เมื่อเดือนก่อน ไอ้ซึงริมันจัดการย้ายตัวเองมาอยู่ห้องของไอ้ยองเบกับแดซองอย่างจริงจัง ... มันบอกว่า อยู่ห้องมันแล้วไม่ค่อยมีส่วนร่วม เลยขอมานอนที่พื้นก็ยังดี ... ซึ่งที่จริงแล้ว ตอนแรกมันบอกว่าจะขอมาอยู่ห้องเขาแทนเตียงว่างเปล่าของจียง แต่ไอ้ยองเบก็ห้ามเอาไว้
เพราะมันคงรู้ดี...
ว่าเตียงว่างเปล่านี้ กำลังรอให้เจ้าของของมันกลับมาสักวัน...
‘คิดถึงชะมัด’
ข้อความทางโทรศัพท์ถูกส่งไปแบบนี้อยู่เรื่อยๆ...วันละครั้ง...
ซึ่งจียงเองก็คอยตอบกลับเขาอยู่เสมอ...ประมาณ...
เดือนล่ะครั้ง...
อืม...นั่นแหละ...
ถึงจะเดือนละครั้ง แต่มันมีคุณค่าทางจิตใจนะเว้ย!
ก็ถ้าวันไหนที่จียงตอบกลับมา...หัวใจของเขามันก็จะพองโตจนกลายเป็นลูกบอลลูนสีชมพู..
เหมือนอย่างวันนี้ วันที่จียงตอบกลับมาว่า...
‘me too’
อืม...
ถ้าถามพี่เบ็ค เฮียคงจะแปลว่า ‘หมีสองตัว’
แต่ในกรณีนี้...
บริบทแบบนี้...
ดูยังไง...มันก็คงจะแปลว่า...
‘ฉันก็คิดถึงพี่เหมือนกัน...’
ใช่ป่ะล่ะ?... หึหึหึ
“เฮ้ย ไอ้ท๊อป เมียมึงมาอ่ะ!” ทงยองเบตะโกนเรียก ในขณะที่ร่างสูงก็กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับเมสเสจที่เพิ่งได้รับ
“เมียกู?”
“เออ...ก็จียงอ่ะ พี่แทบินกับพี่ดองอุคกลับมาเยี่ยม แล้วก็พาเมียมึงมาด้วย” ยองเบตอบ และนั่นก็ทำให้ชเวซึงฮยอนตาโต...
“เฮ้ย! มึงพูดจริงพูดเล่นเนี่ย!”
“พูดจริงดิวะ เดือนก่อน พี่แทบินแกไปญี่ปุ่นมา แล้วไปเจอกับจียงเข้า เฮียแกเลยพากลับมาหามึงที่นี่ น้องเค้ามารอมึงตั้งนานแล้วเนี่ย”
“....”
สิ้นคำตอบของยองเบ ชเวซึงฮยอนก็นั่งอึ้งไปอยู่หลายวินาที พอรู้สึกตัวขึ้นได้ ร่างสูงก็รีบลุกจากเตียงแล้วลงไปยังห้องโถงชั้นล่างเพื่อตามหาสุดที่รักของเขา ใบหน้าคมแสดงอาการตื่นเต้นดีใจออกมาแม้ว่าจะพยายามซ่อนเอาไว้แค่ไหนก็ตาม...
แต่ในทันทีที่ลงไปถึง ....เขาก็ได้พบกับ......
ตุ๊กตา...........ยาง...!
“ไง ไอ้ท๊อป เห็นเมียมึงแล้วอึ้งขนาดนั้นเลยเหรอวะ!”
อิมแทบินส่งเสียงทักทายขึ้นภายหลังจากที่เห็นรุ่นน้องสุดที่รักกำลังยืนนิ่งค้างอยู่ตรงบันไดชั้นล่าง
“งานนี้ฉันไม่เกี่ยวนะ ไอ้แทบินมันเอามา” ชเวดองอุคเริ่มออกตัว หากแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความเดือดดาลในของเขาลดลงไป...
“ตุ๊กตายางเนี่ยนะ!” ชเวซึงฮยอนร้องขึ้นเสียงดังหลังจากที่เขาเอาแต่ยืนนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ...
ตุ๊กตายางรูปเด็กผู้ชายผมสีทอง ใส่กางเกงเดฟสีแดง ติดป้ายชื่อว่า ‘ควอนจียง’ ใบหน้าชะแล่มแช่มช้อยและมีริมฝีปากเป็นโพรงกำลังทำตาเชื่อมปรอยและมองตรงมาที่เขาอย่างน่าขนลุก!
“ก็เออดิวะ! กูเห็นมึงเปลี่ยว กูก็เลยลงทุน กัดฟันซื้อมาให้เลยนะเว้ย นี่เพราะว่ามึงเป็นน้องกูหรอกนะ ถึงได้ทำให้ขนาดนี้อ่ะ!”
อิมแทบินพูดขึ้นอย่างตัดพ้อหากแต่ชเวซึงฮยอนก็ยังไม่หายโมโห
มีอย่างที่ไหน มาซื้อตุ๊กตายางให้เขาเป็นของฝาก!
ถึงแม้ว่าเขาจะเหงา และคิดถึงจียงมาก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องพึ่งของแบบนี้เสียหน่อย
“ผมไม่เอาอ่ะ พี่เอาไปใช้เองเหอะ”
ชเวซึงอยอนพยายามจะตอบด้วยคำพูดที่ฟังดูซอฟท์สุดๆ แต่กลับกลายเป็นว่า ผลที่ได้มันดูจะไม่คอ่ยดีเสียเท่าไหร่
“มึงให้กูเอาไปใช้ งั้นแสดงว่ามึงอยากให้ก็เอาน้องชายกูใส่เข้าไปในโพรงของน้องเดฟแดงตัวนี้ใช่ป่ะ” อิมแทบินยักไหล่อย่างรู้แกว เขามั่นใจดีว่าอะไรคือจุดอ่อนของชเวซึงฮยอน...ของๆ ใคร ใครก็หวงเพราะงั้น ถ้าพูดออกมาแบบนี้ จึงไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะปฏิเสธอะไรออกมา
สุดท้ายแล้ว ตุ๊กตายางผมทองเดฟแดงตัวที่ว่าเลยได้ขึ้นไปนั่งอยู่บนเตียงของชเวซึงฮยอนอย่างถือวิสาสะ!
‘โชคดีนะน้องรัก เล่นตุ๊กตาไปก่อน เวลาเอาไปใช้กับตัวจริงมันจะได้เชี่ยวๆ’
---ด้วยความปราถานาดีจากพี่แทบินผู้มากประสบการณ์
ข้อความทางโทรศัพท์จากอิมแทบินถูกส่งขึ้นมาภายหลังจากที่เขาแบกตุ๊กตามาจนถึงเตียงนอน...
สายตาคมจ้องมองไปยังร่างเพรียวบางจำลองที่ถูกส่งมาให้ ...
ริมฝีปากอิ่มสีชมพูซึ่งทำมาจากยางซิลิโคนนั้น มีลักษณะเว้าเป็นทรงกลมเล็กน้อย พอดีกับวัตถุที่จะสอดใส่เข้าไปด้านใน เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ดูเหมือนจียงราวกับพิมพ์เดียว...
“จียง....นายคือจียงจริงๆเหรอเนี่ย!”
ชเวซึงฮยอนเอ่ยพึมพำออกมา พลางทรุดตัวลงนั่งบนเตียงตรงที่ว่างข้างๆ เจ้าตุ๊กตาตัวนั้น มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปโอบหลังบางแข็งทื่อเอาไว้ ในขณะที่สายตาก็ยังมองไปยังที่ต้นคอพลาสติกสีขาวนวลนั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“ฉันคิดถึงนายนะจียง...”
ร่างสูงเริ่มเอ่ยปากพูดคุยกับตุ๊กตายางขึ้นมาราวกับถูกสะกดจิต ... แม้ว่าเขาจะไม่ได้นิยมชมชอบมในการทำตัวเป็นหนุ่มเปลี่ยวพูดคุยกับของจำลอง...
แต่บางที การใช้ตุ๊กตายางตัวนี้...สักครั้ง...
มันก็อาจจะเข้าท่าดีก็ได้....!!
มั้ง..........
ในไม่ช้า เจ้าจียงยางก็ถูกจับเอนตัวลงไปนอนราบบนเตียงราวกับนางเอกละคร มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมกางเกงเดฟสีแดงช้าๆ แล้วลูบไล้ต้นขา ไล่ไปยังใต้สาบเสื้อ...เริ่มจากแผ่วเบา ไปจนกระทั่งเข้าสู่ภาวะฮาร์ดคอร์!
ริมฝีปากหนาฉกไล้ไปตามต้นคอหยุ่นๆ ราวกับเสือที่หิวกระหายอาหารสดๆ มาเป็นเวลานาน...
“จียงอ่า...เรามาซ้อมกันก่อนนะ”
ชเวซึงฮยอนพูดคุยกับเจ้าตุ๊กตาหน้าเหมือน ซึ่งในไม่ช้า เขาก็เดินไปหยิบเจลหล่อลื่นของอิมแทบินที่ถูกเก็บไว้ในลิ้นชักอย่างทะนุถนอมมาเป็นปี พอมั่นใจแล้วว่ามันยังไม่หมดอายุ ร่างสูงก็จัดการปลดกางเกงลงทั้งชั้นนอกและชั้นในออกเพื่อทำการหล่อลื่นให้ไอ้น้องชายที่เริ่มจะตื่น
มือหนาลูบไล้ขึ้นลงที่ท่อนเนื้อของตัวเองอย่างเคอะเขิน แม้จะรู้สึกกระดากเล็กน้อยที่จะต้องลองใช้สิ่งนี้เป็นครั้งแรกกับจียงยาง แต่ในไม่ช้า เขาก็ตัดสินใจสอดใส่มันลงไปในช่องทางด้านหลังที่ทำมาจากซิลิโคนหยุ่นๆ แล้วเริ่มกระแทกสะโพกเข้าไปเป็นจังหวะ....
“อ๊ะ....อา....”
เขาครางออกมาเสียงดังอย่างเผลอตัว แต่ในไม่ช้า ร่างสูงก็ต้องสะดุ้งเฮือก...เมื่อเขาได้ยินเจ้าตุ๊กตาซิลิโคนส่งเสียงร้องออกมาจากลำคอเช่นกัน...
“อื๊อ...”
ริมฝีปากอิ่มร้องดังขึ้นมาจนทำให้ชเวซึงฮยอนประหลาดใจ...
มันน่าแปลกไม่น้อยที่ตุ๊กตายางจะส่งเสียงครางได้...
เพราะฉะนั้น เขาจึงเผลอสะดุ้งตะใจ
แล้วก็...
ตื่นขึ้นมา................... ในที่สุด....
อืม...
ดูเหมือนว่าเมื่อครู่นี้เขาจะฝันไป...สินะ
พี่แทบินไม่ได้กลับมา แล้วก็ไม่ได้ซื้อตุ๊กตายางมาให้เขาเหมือนอย่างในฝัน... เพราะมันคงเป็นไปไม่ได้ที่คนอย่างอิมแทบินจะควักเงินซื้อของราคาเป็นล้านๆ วอนให้เขาฟรีๆ...
แต่ว่า...
ไอ้ตุ๊กตาหน้าเหมือน ที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆ นั่นมันอะไรกันวะ!
ชเวซึงฮยอนลุกขึ้นจากเตียงของตัวเองไปยังเตียงข้างๆ ที่เคยว่างเปล่ามานานเป็นปี...
ในเวลานี้ มันมีตุ๊กตาที่ดูเหมือนจียงอย่างกับแกะ กำลังนอนหลับตาพริ้มอย่างน่ารักอยู่บนนั้น...
เฮ้ย!
หรือว่านี่มั่นจะเป็นฝันซ้อนฝัน....
เขาคงจะคิดถึงจียงมาก...แล้วก็เอามาฝันถึงเหมือนอย่างที่เคยอยู่บ่อยครั้ง...
“นี่มันตุ๊กตายางหรือตุ๊กตาชัคกี้เวอร์ชันน่ารักกันวะเนี่ย!”
สิ้นเสียงพูดของเขา เจ้าตุ๊กตาหน้าหมวยที่นอนอยู่บนเตียงจียงก็ลืมตาขึ้นมา ทำเอาเขาเผลอสะดุ้งไปเล็กน้อย...
“.......”
เจ้าตุ๊กตามองมาที่เขานิ่งๆ ...และนั่นก็ทำให้เขาเริ่มรู้สึกว่ามันดูเหมือนกับจียงมากจริงๆ ...
หรือว่านี่จะเป็นตุ๊กตาชัคกี้ของแท้ แบบกระพริบตาได้?...
แสดงว่าฝันนี้พี่แทบินไม่ได้ซื้อตุ๊กตายางมาให้ แต่ซื้อตุ๊กตาชัคกี้มาให้ใช่ป่ะ?
“พี่...ท๊อป...”
นั่น...
แม่งอัดเสียงได้อีก... เสียงเหมือนจียงด้วยเหอะ!!
“ตุ๊กตาอัดเสียงได้...แม่งน่ารักชิบหายเลย”
ชเวซึงฮยอนบ่นพึมพำ ก่อนจะลุกจากเตียงตัวเองแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ เตียงข้างๆ เพื่อมองดูใบหน้าน่ารักของเจ้าตุ๊กตาที่นอนลืมตาแป๋วอยู่บนนั้น
“.........”
“ไหนจับหน่อยซิ”
พูดจบ มือหนาก็เอื้อมขึ้นไปจับพวงแก้มใสของเจ้าตุ๊กตาแค้นฝังหุ่นที่นอนมองเขาอยู่บบนเตียง...
กลอกตาไปมาได้ กระพริบตาได้ อัดเสียงได้ แถมแก้มก็นุ่มแบบนี้...
“หอมทีนะ...”
ยังไม่ทันที่จะรอให้เจ้าตุ๊กตาอนุญาต ร่างสูงก็ก้มหน้าลงไปฉกแก้มใสๆ นั่นเข้าทีหนึ่งอย่างเต็มรัก
แก้มแม่งก็นุ่ม...
ตัวแม่งก็หอม...
ตุ๊กตาในฝันนี่เทคโนโลยีแม่งล้ำจริงๆ...
“นี่มันตุ๊กตาธรรมดาหรือตุ๊กตายางอ่ะ...มีรูป่ะ?”
ชเวซึงฮยอนหันไปถามคำถามเจ้าตุ๊กตาที่นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าแดงก่ำ...
ถ้าเจ้าตัวนี้เป็นตุ๊กตามีรู จะได้จับมาจู้ฮุกกรูซักทีสองที...
ก็จะทำไมล่ะ...
นี่มันก็เป็นเรื่องในฝัน เขาคงไม่ต้องมานั่งเกรงใจอะไรมากมาย... ใช่ป่ะ?
“รูอะไร?”
อยู่ดีๆ เจ้าตุ๊กตาก็ตอบออกมา จนทำเอาชเวซึงฮยอนถึงกับสะดุ้ง...นึกว่าแค่อัดเสียงได้ แต่นี่ดันพูดได้ด้วย...
สงสัยว่าถ้าเขาจินตนาการอะไรไป มันก็น่าจะเป็นไปได้ทุกอย่างเลยสินะ......อืม.....ก็นี่มันในฝันนี่หว่า...
“ก็รูอ่ะ...ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันเปิดดูเองก็ได้”
พูดจบ มือหนาก็เอื้อมไปคว้าขอบกางเกงของเจ้าตุ๊กตาตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียง
และในวินาทีที่เขากำลังจะดึงมันลง ท่อนขาเรียวก็ยกขึ้นมาฟาดต้นคอของเขาในทันที!
“อยากตายรึไงฮะ...ไอ้พี่ท๊อป”
สิ้นประโยคนั้น ชเวซึงฮยอนก็ค่อยๆ ลุกขึ้นอีกครั้งอย่างช้าๆ พลางเอามือกุมต้นคอที่โดนฟาดไปเมื่อครู่นี้ด้วยความเจ็บปวด...
เอ้ะ!
เจ็บปวด?
ในฝันมันไม่ควรจะเจ็บนี่หว่า....
“เฮ้ย!!”
ชเวซึงฮยอนอุทานขึ้นทันที หลังจากที่เพิ่งจะนึกได้ ว่านี่มันไม่ใช่ฝัน... และคนที่อยู่ตรงหน้าเขาของเขาในเวลานี้ ไม่ใช่ตุ๊กตาชัคกี้ขนาดยักษ์ หรือตุ๊กตาจียงยางแบบหน้าเหมือน
แต่นี่มัน ‘ควอนจียง’ ตัวจริงเสียงจริง หน้าวิ๊ง หุ้นเป๊ะ เลยนั่นแหละ!
“ไง...คราวนี้ตื่นรึยัง?”
ควอนจียงนั่งอยู่บนเตียง พลางกอดอกมองเขาด้วยสายตาขุ่นๆ...
และถึงแม้ว่าตอนนี้ชเวซึงฮยอนจะเจ็บต้นคออยู่มากแค่ไหน...แต่ความดีใจมันล้นทะลักเสียจนต้องกระโดดเข้าโผกอดอย่างเต็มรัก
“ตื่นแล้วจ้ะที่รักกกกกก”
ชเวซึงฮยอนพูดขึ้นพลางเอนคอซบบนไหล่บางนั้นอย่างออดอ้อน ซึ่งท่าทางนั้นมันน่าหมั่นไส้เสียจนเจ้าของไหล่ต้องรีบผละออก
“ยังไม่อาบน้ำใช่มั้ยล่ะ เหม็นชะมัด”
พูดจบเจ้าตัวเล็กก็ถอยตัวออกห่าง ถึงแม้ว่าท่าทางมันดูเหมือนจะรังเกียจ แต่เค้าว่า ดูยังไงๆ มันก็เหมือนจียงกำลังเขินอยู่ต่างหาก...
น่ารักโว้ย!
ถึงจะคิดไปเองว่าเขิน แต่จียงของเขาก็น่ารักอยู่ดีแหละ หึหึ...
“เรื่องอาบน้ำช่างมันเหอะ ว่าแต่นายกลับมาเมื่อไหร่เนี่ย ทำไมไม่เห็นบอกกันบ้าง...” ชเวซึงฮยอนรีบเปลี่ยนเรื่อง พลางขยับตัวขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆ
“เมื่อเช้า...ก็กะว่าจะเซอร์ไพรซ์ แต่พี่ดันหลับ..แถมท่าทางจะฝันลามกอยู่ก็เลยไม่ปลุก พอตื่นมาพี่ก็ดันคิดว่าฉันเป็นตุ๊กตาซะอีก...”
พอได้ยินจียงเล่า ชเวซึงฮยอนก็แอบอมยิ้ม...
ใช่สิ...
ก็เมื่อคืนเขาดันฝันว่าพี่แทบินซื้อตุ๊กตายางมาฝาก แถมตื่นเช้ามา จียงก็มานอนยั่วอยู่บนเตียงข้างๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่าเจ้าตัวจะกลับมาวันนี้อ่ะ...
ก็คนมันฝันอยู่ทุกคืนนี่นา...จะให้คิดว่าเป็นเรื่องจริงได้ไง...
“แล้วนาย จะกลับมาอยู่ที่นี่เลยป่าว เดี๋ยวฉันไปบอกไอ้ยองเบให้ ตอนนี้มันเป็นหัวหน้าหอแทนพี่ดองอุคแล้วนะ”
เขาเอ่ยถาม แต่จียงก็ส่ายหน้า...
“เปล่า...ฉันแค่กลับมาเยี่ยม อีกไม่กี่วันก็กลับแล้ว...”
“เฮ้ย!” เขาร้องอุทานขึ้นทันทีที่ได้ยินคำตอบ คนอุตส่าห์ดีใจเหมือนได้อวัยวะภายในที่หายไปกลับมา แต่ยังไม่ทันไร อวัยวะภายในก็มาบอกลากันซึ่งๆ หน้าอีกแล้ว...
แม่ง...โคตรเซ็งเลยเหอะ
“ใจร้ายอ่ะ...กลับมาให้อยากแล้วจากไปแบบนี้ มันทำร้ายจิตใจกันนะเว้ย...” ชเวซึงฮยอนตัดพ้อออกมา หากแต่เจ้าตัวเล็กที่ฟังอยู่กลับอมยิ้ม...
“ฉันกลับมาทำเรื่องเรียนต่อที่มหาลัย... ฉันแอดมิทเข้าไปได้แล้วน่ะ”
“หา!...แอทมิทเข้าไปได้แล้ว...???” ชเวซึงฮยอนทำตาโตอย่างสงสัย ร่างเล็กเลยต้องเล่าต่อ...
“ฉันสอบเทียบได้น่ะ พอได้ประกาศนีย์บัตรมา ก็ส่งไปทำเรื่องขอเข้าเรียนต่อในมหาลัย เพราะงั้น ปีการศึกษาหน้าฉันก็ได้ขึ้นไปเรียนปีหนึ่ง...พร้อมกับพี่เลย”
“........”
พอฟังจียงพูด ชเวซึงฮยอนก็ได้แต่นั่งอึ้งพูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่
“เป็นอะไร เงียบไปทำไมล่ะ ไม่ดีใจเหรอ?”
“ดีใจดิ...แต่ก็แค่อึ้งนิดหน่อย ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้อ่ะ...ว่าแต่นายได้เข้าเรียนที่ไหนล่ะ...ฉันจะได้ไปสอบด้วย”
“โซล...”
“.........”
“มหาวิทยาลัยโซล...”
“...............!!!!!!!!”
สิ้นคำตอบของจียง ชเวซึงฮยอนก็แทบจะเป็นลมฟุบลงไปบนตักนิ่มนั้นในทันที...
ก็พอรู้อยู่นะ ว่าจียงเป็นคนเก่ง...
แต่เล่นสอบเทียบเข้ามหาวิทยาลัยโซลได้แบบนี้!
แล้วเค้าจะตามเข้าไปได้ยังไงล่ะวะ!!
“เป็นอะไร...หน้าซีดเชียว...” จียงถามขึ้นอย่างเป็นห่วง ... เขาเลยต้องเก๊กหน้าเข้มเอาไว้เพื่อป้องกันการเสียหน้า...
“โซลเหรอ...โซลก็ดีนะ...เป็นมหาลัยที่ดี...”
“แล้วพี่จะสอบเข้ามาอยู่กับฉันด้วยใช่มั้ย...” จียงหันมาเอียงคอถามเขาตาแป๋ว...
แม่งเอ้ย!
ทำท่าแบบนี้ ต่อให้อยากบอกแทบตาย ว่า กูไม่สอบ กูโง่!
แต่สุดท้าย เขาก็ทำได้แค่...
“อะ อืม...จะ พยายาม....”
เขาตอบออกไปอย่างตะกุกตะกัก และดูเหมือนว่าจียงจะดูออก ว่าเขาไม่ค่อยจะมั่นใจกับคำตอบเสียเท่าไหร่...
“อืม...ถ้างั้น...” ใบหน้ากลมอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แต่ครู่หนึ่ง จียงก็เอียงหน้าเข้ามา แล้วก็หอมแก้มเขาเข้าฟอดหนึ่ง...ก่อนจะเอื้อมมือมาโอบบนไหล่หนา แล้วค่อยๆ เอนตัวลงมาจูบเขาเบาๆ...
อืม....
ตอนแรกมันก็เริ่มจากเบาๆ แต่ซักพัก มันก็เริ่มหนักขึ้น...หนักขึ้นเรื่อยๆ
มันเหมือนกับฝันเลยที่เขาถูกจียงจู่โจมก่อนแบบนี้ เป็นครั้งแรกที่เขามีโอกาสได้ใช้ลิ้นกับจียง...
และเป็นครั้งแรกที่จียงใช้มือลูบไล้ไปบนร่างกายของเขาแบบนี้...
“อ่า...นาย....”
เขาส่งเสียงครางขึ้นในไม่ช้า ภายหลังจากที่ถอดถอนริมฝีปากออกมาเพื่อหายใจ แต่ก่อนที่ไอ้มินิท๊อปน้องชายของเขาจะตั้งชันขึ้นมาอีกครั้ง จียงก็พูดอะไรบางอย่างออกมา...
“ถ้าพี่เข้ามหาวิทยาลัยโซลได้ ฉันจะยอมให้พี่ทำแบบนี้ต่อ.........จนจบ...ก็ได้นะ”
“.......!!!!”
สิ้นคำพูดนั้น จู่ๆ ใบหน้าของชเวซึงฮยอนก้ร้อนผ่าวขึ้นมา ราวกับถูกไฟเผา...
“ว่าไง สนใจมั้ย?”
จียงเอ่ยถามเขาอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้เขาต้องรีบลุกขึ้นยืน...
“อืม...ป่ะ ไปกันเถอะ!”
เขาพูดขึ้น และดูเหมือนจียงจะประหลาดใจไม่น้อยกับพฤติกรรมหุนหันพลันแล่นของเขา
“ไปไหน?”
“ไปสมัครเรียนพิเศษ ตอนนี้เลย เดี๋ยวไม่ทัน”
สิ้นคำตอบของเขา จียงก็หัวเราะออกมาจนเสียงดังลั่น...
มันอาจจะดูบ้าไปสักหน่อย แต่ตอนนี้สปิริตของชเวซึงฮยอนกำลังถูกเผาจนไฟลุก ความตั้งใจที่ไม่เคยจะมีก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ จนทำให้เลือดในตัวของเขาพลุ่งพล่านไปหมด!
เขาต้องเข้ามหาวิทยาลัยโซลให้ได้...
เพื่อให้พ่อแม่ของเขาภาคภูมิใจ
เพื่อให้เขาได้อยู่กับจียงที่เขารัก
และที่สำคัญ!!
เพื่อให้ฝันของเขาและน้องชาย(มินิท๊อป)เป็นจริง!!!
“นี่มันไม่เว่อร์ไปหน่อยรึไง ค่อยไปวันหลังก็ได้น่า!” จียงเอ่ยค้าน..แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่เลิกหัวเราะ
“ไปวันนี้แหละ เราไปด้วยกัน ฉันจะได้มีกำลังใจ...ป่ะ ไปเหอะ”
“แล้วจะไม่อาบน้ำก่อนเหรอ...”
“เดี๋ยวค่อยกลับมาอาบก็ได้ ไม่ต้องรีบ...”
เขาตอบพลางดึงข้อมือของจียงเดินไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเปิดลูกบิดออกไป ร่างสูงก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อได้ยินสิ่งที่คนตัวเล็กพูดออกมา...
“กะว่าจะอาบให้ซะหน่อย...งั้นไม่ต้องก็ได้มั้ง...” ร่างเล็กพูดขึ้นพลางยักไหล่...
แต่นั้นก็ทำให้ชเวซึงฮยอนต้องรีบปล่อยมืออกจากลูกบิดประตู แล้วเดินตรงไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่ตู้เสื้อผ้าทันที
“จะว่าไป อาบน้ำก่อนก็ดีนะ...โรงเรียนสอนพิเศษมันไม่หายไปไหนหรอก...ใช่ป่ะ”
สิ้นคำพูดของชเวซึงฮยอน จียงก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง...จนทำให้เขาต้องเผลอยิ้มตามไปด้วย...
โถ่...
ก็จียงบอกว่าจะอาบให้ทั้งที... ใครปฏิเสธก็บื้อเป็นปิกาจูแล้ว
เพราะงั้น เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จเมื่อไหร่ ค่อยไปสมัครเรียนก็ได้...
แต่ตอนนี้...
ขอชเวซึงฮยอนผู้รักสะอาดอาบน้ำให้ตัวหอมๆ ก่อนแล้วกันนะ...
Ps. แล้วเจอกันปีหน้า... มหาวิทยาลัยโซลลลลลล!!!!! (และฉากโป๊ในฝัน...)
END ^^
จบแล้ว เย้ๆๆๆ ตอนแรกว่าจะรอให้ได้หนังสือกันก่อน แต่ก็มีบางคนได้หนังสือกันแล้วเนอะ อันทีจริงที่รีบเอามาลง เพราะเดี๋ยวต้องไปผจญภัยกะสัตว์ป่าที่ต่างจังหวัด ช่วงนี้ไปต่างจังหวัดบ่อยอีกแล้ว อาจไม่มีเวลามาลง
เดี๋ยวจะกลับมาลง ตอน 4 ของเรื่องใหม่นะคะ ถ้าว่าง ถ้ามีคนอ่าน 555^^ บ้ายบาย
ปล. ขอโทษทุกคนด้วย ที่มันไม่เป้น NC ไม่สามารถเขียน NC กะเรื่องนี้ได้จริงๆ T_T ลองเขียนแล้วมันแปลกๆ เหมือนไม่ใช่จียง ก็เลยทำได้แค่นี้ ฮือๆๆ
มาอัพตามสัญญา หลังจากที่ออกไปส่งหนังสือ ถึงรหัสที่ 60 เมื่อวันศุกร์ อีกไม่กี่วันคงจะถึงมือนะคะ ส่วนที่เหลืออีกนิดนึง เค้าขอเลทอีกนิดนะ แบกไม่ไหวจริงๆ T_T ใครจะรออ่านในหนังสือ ยังไม่ต้องอ่านในนี้ก็ได้นะคะ แต่อย่าลืมมาเม้นให้ล่ะว่าชอบมั้ย จุ้บๆๆ!!
ก่อนไปอ่านเค้ามีคลิปมาให้ดู
พอดีเพิ่งไปเห็น แล้วแบบ เฮ้ย! ............
โอเค เวิ่นเยอะแล้ว ไปอ่านกันเลยดีกว่า ^^
....................................................................................................
Special 407
1 ปีมาแล้ว ที่ชเวซึงฮยอนใช้ชีวิตอยู่ในห้องพักหมายเลข 407 ...
โดยไม่มีรูมเมท...
ในตอนนี้ เขาได้เลื่อนขั้นมาเป็นรุ่นพี่ปีสาม ในขณะที่พวกรุ่นพี่ อย่างพี่ดองอุค พี่แทบิน และพี่คุชก็เรียนจบไปอยู่มหาลัยกันหมด แม้บ่อยครั้ง พวกเขาจะยังกลับมาเยี่ยมหอพร้อมกับของฝากประหลาดๆ อยู่เสมอ แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหงานิดๆ อยู่ดี...
ส่วนไอ้ยองเบ...
ไม่น่าเชื่อว่า มันจะได้เลื่อนขั้นเป็น ผู้คุมหอแทนพี่ดองอุค เพราะฉะนั้น ตอนนี้มันเลยจัดการปรับเปลี่ยนกฎการทำโทษทุกรูปแบบ ไม่ให้รุนแรงและทำร้ายจิตใจเกินไปเหมือนสมัยก่อน ซึ่งนั่นก็ทำให้พวกรุ่นน้องรักมันเอามากๆ...
โดยเฉพาะรุ่นน้องที่ชื่ออีซึงริ...
เมื่อเดือนก่อน ไอ้ซึงริมันจัดการย้ายตัวเองมาอยู่ห้องของไอ้ยองเบกับแดซองอย่างจริงจัง ... มันบอกว่า อยู่ห้องมันแล้วไม่ค่อยมีส่วนร่วม เลยขอมานอนที่พื้นก็ยังดี ... ซึ่งที่จริงแล้ว ตอนแรกมันบอกว่าจะขอมาอยู่ห้องเขาแทนเตียงว่างเปล่าของจียง แต่ไอ้ยองเบก็ห้ามเอาไว้
เพราะมันคงรู้ดี...
ว่าเตียงว่างเปล่านี้ กำลังรอให้เจ้าของของมันกลับมาสักวัน...
‘คิดถึงชะมัด’
ข้อความทางโทรศัพท์ถูกส่งไปแบบนี้อยู่เรื่อยๆ...วันละครั้ง...
ซึ่งจียงเองก็คอยตอบกลับเขาอยู่เสมอ...ประมาณ...
เดือนล่ะครั้ง...
อืม...นั่นแหละ...
ถึงจะเดือนละครั้ง แต่มันมีคุณค่าทางจิตใจนะเว้ย!
ก็ถ้าวันไหนที่จียงตอบกลับมา...หัวใจของเขามันก็จะพองโตจนกลายเป็นลูกบอลลูนสีชมพู..
เหมือนอย่างวันนี้ วันที่จียงตอบกลับมาว่า...
‘me too’
อืม...
ถ้าถามพี่เบ็ค เฮียคงจะแปลว่า ‘หมีสองตัว’
แต่ในกรณีนี้...
บริบทแบบนี้...
ดูยังไง...มันก็คงจะแปลว่า...
‘ฉันก็คิดถึงพี่เหมือนกัน...’
ใช่ป่ะล่ะ?... หึหึหึ
“เฮ้ย ไอ้ท๊อป เมียมึงมาอ่ะ!” ทงยองเบตะโกนเรียก ในขณะที่ร่างสูงก็กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับเมสเสจที่เพิ่งได้รับ
“เมียกู?”
“เออ...ก็จียงอ่ะ พี่แทบินกับพี่ดองอุคกลับมาเยี่ยม แล้วก็พาเมียมึงมาด้วย” ยองเบตอบ และนั่นก็ทำให้ชเวซึงฮยอนตาโต...
“เฮ้ย! มึงพูดจริงพูดเล่นเนี่ย!”
“พูดจริงดิวะ เดือนก่อน พี่แทบินแกไปญี่ปุ่นมา แล้วไปเจอกับจียงเข้า เฮียแกเลยพากลับมาหามึงที่นี่ น้องเค้ามารอมึงตั้งนานแล้วเนี่ย”
“....”
สิ้นคำตอบของยองเบ ชเวซึงฮยอนก็นั่งอึ้งไปอยู่หลายวินาที พอรู้สึกตัวขึ้นได้ ร่างสูงก็รีบลุกจากเตียงแล้วลงไปยังห้องโถงชั้นล่างเพื่อตามหาสุดที่รักของเขา ใบหน้าคมแสดงอาการตื่นเต้นดีใจออกมาแม้ว่าจะพยายามซ่อนเอาไว้แค่ไหนก็ตาม...
แต่ในทันทีที่ลงไปถึง ....เขาก็ได้พบกับ......
ตุ๊กตา...........ยาง...!
“ไง ไอ้ท๊อป เห็นเมียมึงแล้วอึ้งขนาดนั้นเลยเหรอวะ!”
อิมแทบินส่งเสียงทักทายขึ้นภายหลังจากที่เห็นรุ่นน้องสุดที่รักกำลังยืนนิ่งค้างอยู่ตรงบันไดชั้นล่าง
“งานนี้ฉันไม่เกี่ยวนะ ไอ้แทบินมันเอามา” ชเวดองอุคเริ่มออกตัว หากแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความเดือดดาลในของเขาลดลงไป...
“ตุ๊กตายางเนี่ยนะ!” ชเวซึงฮยอนร้องขึ้นเสียงดังหลังจากที่เขาเอาแต่ยืนนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ...
ตุ๊กตายางรูปเด็กผู้ชายผมสีทอง ใส่กางเกงเดฟสีแดง ติดป้ายชื่อว่า ‘ควอนจียง’ ใบหน้าชะแล่มแช่มช้อยและมีริมฝีปากเป็นโพรงกำลังทำตาเชื่อมปรอยและมองตรงมาที่เขาอย่างน่าขนลุก!
“ก็เออดิวะ! กูเห็นมึงเปลี่ยว กูก็เลยลงทุน กัดฟันซื้อมาให้เลยนะเว้ย นี่เพราะว่ามึงเป็นน้องกูหรอกนะ ถึงได้ทำให้ขนาดนี้อ่ะ!”
อิมแทบินพูดขึ้นอย่างตัดพ้อหากแต่ชเวซึงฮยอนก็ยังไม่หายโมโห
มีอย่างที่ไหน มาซื้อตุ๊กตายางให้เขาเป็นของฝาก!
ถึงแม้ว่าเขาจะเหงา และคิดถึงจียงมาก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องพึ่งของแบบนี้เสียหน่อย
“ผมไม่เอาอ่ะ พี่เอาไปใช้เองเหอะ”
ชเวซึงอยอนพยายามจะตอบด้วยคำพูดที่ฟังดูซอฟท์สุดๆ แต่กลับกลายเป็นว่า ผลที่ได้มันดูจะไม่คอ่ยดีเสียเท่าไหร่
“มึงให้กูเอาไปใช้ งั้นแสดงว่ามึงอยากให้ก็เอาน้องชายกูใส่เข้าไปในโพรงของน้องเดฟแดงตัวนี้ใช่ป่ะ” อิมแทบินยักไหล่อย่างรู้แกว เขามั่นใจดีว่าอะไรคือจุดอ่อนของชเวซึงฮยอน...ของๆ ใคร ใครก็หวงเพราะงั้น ถ้าพูดออกมาแบบนี้ จึงไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะปฏิเสธอะไรออกมา
สุดท้ายแล้ว ตุ๊กตายางผมทองเดฟแดงตัวที่ว่าเลยได้ขึ้นไปนั่งอยู่บนเตียงของชเวซึงฮยอนอย่างถือวิสาสะ!
‘โชคดีนะน้องรัก เล่นตุ๊กตาไปก่อน เวลาเอาไปใช้กับตัวจริงมันจะได้เชี่ยวๆ’
---ด้วยความปราถานาดีจากพี่แทบินผู้มากประสบการณ์
ข้อความทางโทรศัพท์จากอิมแทบินถูกส่งขึ้นมาภายหลังจากที่เขาแบกตุ๊กตามาจนถึงเตียงนอน...
สายตาคมจ้องมองไปยังร่างเพรียวบางจำลองที่ถูกส่งมาให้ ...
ริมฝีปากอิ่มสีชมพูซึ่งทำมาจากยางซิลิโคนนั้น มีลักษณะเว้าเป็นทรงกลมเล็กน้อย พอดีกับวัตถุที่จะสอดใส่เข้าไปด้านใน เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ดูเหมือนจียงราวกับพิมพ์เดียว...
“จียง....นายคือจียงจริงๆเหรอเนี่ย!”
ชเวซึงฮยอนเอ่ยพึมพำออกมา พลางทรุดตัวลงนั่งบนเตียงตรงที่ว่างข้างๆ เจ้าตุ๊กตาตัวนั้น มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปโอบหลังบางแข็งทื่อเอาไว้ ในขณะที่สายตาก็ยังมองไปยังที่ต้นคอพลาสติกสีขาวนวลนั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“ฉันคิดถึงนายนะจียง...”
ร่างสูงเริ่มเอ่ยปากพูดคุยกับตุ๊กตายางขึ้นมาราวกับถูกสะกดจิต ... แม้ว่าเขาจะไม่ได้นิยมชมชอบมในการทำตัวเป็นหนุ่มเปลี่ยวพูดคุยกับของจำลอง...
แต่บางที การใช้ตุ๊กตายางตัวนี้...สักครั้ง...
มันก็อาจจะเข้าท่าดีก็ได้....!!
มั้ง..........
ในไม่ช้า เจ้าจียงยางก็ถูกจับเอนตัวลงไปนอนราบบนเตียงราวกับนางเอกละคร มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมกางเกงเดฟสีแดงช้าๆ แล้วลูบไล้ต้นขา ไล่ไปยังใต้สาบเสื้อ...เริ่มจากแผ่วเบา ไปจนกระทั่งเข้าสู่ภาวะฮาร์ดคอร์!
ริมฝีปากหนาฉกไล้ไปตามต้นคอหยุ่นๆ ราวกับเสือที่หิวกระหายอาหารสดๆ มาเป็นเวลานาน...
“จียงอ่า...เรามาซ้อมกันก่อนนะ”
ชเวซึงฮยอนพูดคุยกับเจ้าตุ๊กตาหน้าเหมือน ซึ่งในไม่ช้า เขาก็เดินไปหยิบเจลหล่อลื่นของอิมแทบินที่ถูกเก็บไว้ในลิ้นชักอย่างทะนุถนอมมาเป็นปี พอมั่นใจแล้วว่ามันยังไม่หมดอายุ ร่างสูงก็จัดการปลดกางเกงลงทั้งชั้นนอกและชั้นในออกเพื่อทำการหล่อลื่นให้ไอ้น้องชายที่เริ่มจะตื่น
มือหนาลูบไล้ขึ้นลงที่ท่อนเนื้อของตัวเองอย่างเคอะเขิน แม้จะรู้สึกกระดากเล็กน้อยที่จะต้องลองใช้สิ่งนี้เป็นครั้งแรกกับจียงยาง แต่ในไม่ช้า เขาก็ตัดสินใจสอดใส่มันลงไปในช่องทางด้านหลังที่ทำมาจากซิลิโคนหยุ่นๆ แล้วเริ่มกระแทกสะโพกเข้าไปเป็นจังหวะ....
“อ๊ะ....อา....”
เขาครางออกมาเสียงดังอย่างเผลอตัว แต่ในไม่ช้า ร่างสูงก็ต้องสะดุ้งเฮือก...เมื่อเขาได้ยินเจ้าตุ๊กตาซิลิโคนส่งเสียงร้องออกมาจากลำคอเช่นกัน...
“อื๊อ...”
ริมฝีปากอิ่มร้องดังขึ้นมาจนทำให้ชเวซึงฮยอนประหลาดใจ...
มันน่าแปลกไม่น้อยที่ตุ๊กตายางจะส่งเสียงครางได้...
เพราะฉะนั้น เขาจึงเผลอสะดุ้งตะใจ
แล้วก็...
ตื่นขึ้นมา................... ในที่สุด....
อืม...
ดูเหมือนว่าเมื่อครู่นี้เขาจะฝันไป...สินะ
พี่แทบินไม่ได้กลับมา แล้วก็ไม่ได้ซื้อตุ๊กตายางมาให้เขาเหมือนอย่างในฝัน... เพราะมันคงเป็นไปไม่ได้ที่คนอย่างอิมแทบินจะควักเงินซื้อของราคาเป็นล้านๆ วอนให้เขาฟรีๆ...
แต่ว่า...
ไอ้ตุ๊กตาหน้าเหมือน ที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆ นั่นมันอะไรกันวะ!
ชเวซึงฮยอนลุกขึ้นจากเตียงของตัวเองไปยังเตียงข้างๆ ที่เคยว่างเปล่ามานานเป็นปี...
ในเวลานี้ มันมีตุ๊กตาที่ดูเหมือนจียงอย่างกับแกะ กำลังนอนหลับตาพริ้มอย่างน่ารักอยู่บนนั้น...
เฮ้ย!
หรือว่านี่มั่นจะเป็นฝันซ้อนฝัน....
เขาคงจะคิดถึงจียงมาก...แล้วก็เอามาฝันถึงเหมือนอย่างที่เคยอยู่บ่อยครั้ง...
“นี่มันตุ๊กตายางหรือตุ๊กตาชัคกี้เวอร์ชันน่ารักกันวะเนี่ย!”
สิ้นเสียงพูดของเขา เจ้าตุ๊กตาหน้าหมวยที่นอนอยู่บนเตียงจียงก็ลืมตาขึ้นมา ทำเอาเขาเผลอสะดุ้งไปเล็กน้อย...
“.......”
เจ้าตุ๊กตามองมาที่เขานิ่งๆ ...และนั่นก็ทำให้เขาเริ่มรู้สึกว่ามันดูเหมือนกับจียงมากจริงๆ ...
หรือว่านี่จะเป็นตุ๊กตาชัคกี้ของแท้ แบบกระพริบตาได้?...
แสดงว่าฝันนี้พี่แทบินไม่ได้ซื้อตุ๊กตายางมาให้ แต่ซื้อตุ๊กตาชัคกี้มาให้ใช่ป่ะ?
“พี่...ท๊อป...”
นั่น...
แม่งอัดเสียงได้อีก... เสียงเหมือนจียงด้วยเหอะ!!
“ตุ๊กตาอัดเสียงได้...แม่งน่ารักชิบหายเลย”
ชเวซึงฮยอนบ่นพึมพำ ก่อนจะลุกจากเตียงตัวเองแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ เตียงข้างๆ เพื่อมองดูใบหน้าน่ารักของเจ้าตุ๊กตาที่นอนลืมตาแป๋วอยู่บนนั้น
“.........”
“ไหนจับหน่อยซิ”
พูดจบ มือหนาก็เอื้อมขึ้นไปจับพวงแก้มใสของเจ้าตุ๊กตาแค้นฝังหุ่นที่นอนมองเขาอยู่บบนเตียง...
กลอกตาไปมาได้ กระพริบตาได้ อัดเสียงได้ แถมแก้มก็นุ่มแบบนี้...
“หอมทีนะ...”
ยังไม่ทันที่จะรอให้เจ้าตุ๊กตาอนุญาต ร่างสูงก็ก้มหน้าลงไปฉกแก้มใสๆ นั่นเข้าทีหนึ่งอย่างเต็มรัก
แก้มแม่งก็นุ่ม...
ตัวแม่งก็หอม...
ตุ๊กตาในฝันนี่เทคโนโลยีแม่งล้ำจริงๆ...
“นี่มันตุ๊กตาธรรมดาหรือตุ๊กตายางอ่ะ...มีรูป่ะ?”
ชเวซึงฮยอนหันไปถามคำถามเจ้าตุ๊กตาที่นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าแดงก่ำ...
ถ้าเจ้าตัวนี้เป็นตุ๊กตามีรู จะได้จับมาจู้ฮุกกรูซักทีสองที...
ก็จะทำไมล่ะ...
นี่มันก็เป็นเรื่องในฝัน เขาคงไม่ต้องมานั่งเกรงใจอะไรมากมาย... ใช่ป่ะ?
“รูอะไร?”
อยู่ดีๆ เจ้าตุ๊กตาก็ตอบออกมา จนทำเอาชเวซึงฮยอนถึงกับสะดุ้ง...นึกว่าแค่อัดเสียงได้ แต่นี่ดันพูดได้ด้วย...
สงสัยว่าถ้าเขาจินตนาการอะไรไป มันก็น่าจะเป็นไปได้ทุกอย่างเลยสินะ......อืม.....ก็นี่มันในฝันนี่หว่า...
“ก็รูอ่ะ...ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันเปิดดูเองก็ได้”
พูดจบ มือหนาก็เอื้อมไปคว้าขอบกางเกงของเจ้าตุ๊กตาตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียง
และในวินาทีที่เขากำลังจะดึงมันลง ท่อนขาเรียวก็ยกขึ้นมาฟาดต้นคอของเขาในทันที!
“อยากตายรึไงฮะ...ไอ้พี่ท๊อป”
สิ้นประโยคนั้น ชเวซึงฮยอนก็ค่อยๆ ลุกขึ้นอีกครั้งอย่างช้าๆ พลางเอามือกุมต้นคอที่โดนฟาดไปเมื่อครู่นี้ด้วยความเจ็บปวด...
เอ้ะ!
เจ็บปวด?
ในฝันมันไม่ควรจะเจ็บนี่หว่า....
“เฮ้ย!!”
ชเวซึงฮยอนอุทานขึ้นทันที หลังจากที่เพิ่งจะนึกได้ ว่านี่มันไม่ใช่ฝัน... และคนที่อยู่ตรงหน้าเขาของเขาในเวลานี้ ไม่ใช่ตุ๊กตาชัคกี้ขนาดยักษ์ หรือตุ๊กตาจียงยางแบบหน้าเหมือน
แต่นี่มัน ‘ควอนจียง’ ตัวจริงเสียงจริง หน้าวิ๊ง หุ้นเป๊ะ เลยนั่นแหละ!
“ไง...คราวนี้ตื่นรึยัง?”
ควอนจียงนั่งอยู่บนเตียง พลางกอดอกมองเขาด้วยสายตาขุ่นๆ...
และถึงแม้ว่าตอนนี้ชเวซึงฮยอนจะเจ็บต้นคออยู่มากแค่ไหน...แต่ความดีใจมันล้นทะลักเสียจนต้องกระโดดเข้าโผกอดอย่างเต็มรัก
“ตื่นแล้วจ้ะที่รักกกกกก”
ชเวซึงฮยอนพูดขึ้นพลางเอนคอซบบนไหล่บางนั้นอย่างออดอ้อน ซึ่งท่าทางนั้นมันน่าหมั่นไส้เสียจนเจ้าของไหล่ต้องรีบผละออก
“ยังไม่อาบน้ำใช่มั้ยล่ะ เหม็นชะมัด”
พูดจบเจ้าตัวเล็กก็ถอยตัวออกห่าง ถึงแม้ว่าท่าทางมันดูเหมือนจะรังเกียจ แต่เค้าว่า ดูยังไงๆ มันก็เหมือนจียงกำลังเขินอยู่ต่างหาก...
น่ารักโว้ย!
ถึงจะคิดไปเองว่าเขิน แต่จียงของเขาก็น่ารักอยู่ดีแหละ หึหึ...
“เรื่องอาบน้ำช่างมันเหอะ ว่าแต่นายกลับมาเมื่อไหร่เนี่ย ทำไมไม่เห็นบอกกันบ้าง...” ชเวซึงฮยอนรีบเปลี่ยนเรื่อง พลางขยับตัวขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆ
“เมื่อเช้า...ก็กะว่าจะเซอร์ไพรซ์ แต่พี่ดันหลับ..แถมท่าทางจะฝันลามกอยู่ก็เลยไม่ปลุก พอตื่นมาพี่ก็ดันคิดว่าฉันเป็นตุ๊กตาซะอีก...”
พอได้ยินจียงเล่า ชเวซึงฮยอนก็แอบอมยิ้ม...
ใช่สิ...
ก็เมื่อคืนเขาดันฝันว่าพี่แทบินซื้อตุ๊กตายางมาฝาก แถมตื่นเช้ามา จียงก็มานอนยั่วอยู่บนเตียงข้างๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่าเจ้าตัวจะกลับมาวันนี้อ่ะ...
ก็คนมันฝันอยู่ทุกคืนนี่นา...จะให้คิดว่าเป็นเรื่องจริงได้ไง...
“แล้วนาย จะกลับมาอยู่ที่นี่เลยป่าว เดี๋ยวฉันไปบอกไอ้ยองเบให้ ตอนนี้มันเป็นหัวหน้าหอแทนพี่ดองอุคแล้วนะ”
เขาเอ่ยถาม แต่จียงก็ส่ายหน้า...
“เปล่า...ฉันแค่กลับมาเยี่ยม อีกไม่กี่วันก็กลับแล้ว...”
“เฮ้ย!” เขาร้องอุทานขึ้นทันทีที่ได้ยินคำตอบ คนอุตส่าห์ดีใจเหมือนได้อวัยวะภายในที่หายไปกลับมา แต่ยังไม่ทันไร อวัยวะภายในก็มาบอกลากันซึ่งๆ หน้าอีกแล้ว...
แม่ง...โคตรเซ็งเลยเหอะ
“ใจร้ายอ่ะ...กลับมาให้อยากแล้วจากไปแบบนี้ มันทำร้ายจิตใจกันนะเว้ย...” ชเวซึงฮยอนตัดพ้อออกมา หากแต่เจ้าตัวเล็กที่ฟังอยู่กลับอมยิ้ม...
“ฉันกลับมาทำเรื่องเรียนต่อที่มหาลัย... ฉันแอดมิทเข้าไปได้แล้วน่ะ”
“หา!...แอทมิทเข้าไปได้แล้ว...???” ชเวซึงฮยอนทำตาโตอย่างสงสัย ร่างเล็กเลยต้องเล่าต่อ...
“ฉันสอบเทียบได้น่ะ พอได้ประกาศนีย์บัตรมา ก็ส่งไปทำเรื่องขอเข้าเรียนต่อในมหาลัย เพราะงั้น ปีการศึกษาหน้าฉันก็ได้ขึ้นไปเรียนปีหนึ่ง...พร้อมกับพี่เลย”
“........”
พอฟังจียงพูด ชเวซึงฮยอนก็ได้แต่นั่งอึ้งพูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่
“เป็นอะไร เงียบไปทำไมล่ะ ไม่ดีใจเหรอ?”
“ดีใจดิ...แต่ก็แค่อึ้งนิดหน่อย ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้อ่ะ...ว่าแต่นายได้เข้าเรียนที่ไหนล่ะ...ฉันจะได้ไปสอบด้วย”
“โซล...”
“.........”
“มหาวิทยาลัยโซล...”
“...............!!!!!!!!”
สิ้นคำตอบของจียง ชเวซึงฮยอนก็แทบจะเป็นลมฟุบลงไปบนตักนิ่มนั้นในทันที...
ก็พอรู้อยู่นะ ว่าจียงเป็นคนเก่ง...
แต่เล่นสอบเทียบเข้ามหาวิทยาลัยโซลได้แบบนี้!
แล้วเค้าจะตามเข้าไปได้ยังไงล่ะวะ!!
“เป็นอะไร...หน้าซีดเชียว...” จียงถามขึ้นอย่างเป็นห่วง ... เขาเลยต้องเก๊กหน้าเข้มเอาไว้เพื่อป้องกันการเสียหน้า...
“โซลเหรอ...โซลก็ดีนะ...เป็นมหาลัยที่ดี...”
“แล้วพี่จะสอบเข้ามาอยู่กับฉันด้วยใช่มั้ย...” จียงหันมาเอียงคอถามเขาตาแป๋ว...
แม่งเอ้ย!
ทำท่าแบบนี้ ต่อให้อยากบอกแทบตาย ว่า กูไม่สอบ กูโง่!
แต่สุดท้าย เขาก็ทำได้แค่...
“อะ อืม...จะ พยายาม....”
เขาตอบออกไปอย่างตะกุกตะกัก และดูเหมือนว่าจียงจะดูออก ว่าเขาไม่ค่อยจะมั่นใจกับคำตอบเสียเท่าไหร่...
“อืม...ถ้างั้น...” ใบหน้ากลมอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แต่ครู่หนึ่ง จียงก็เอียงหน้าเข้ามา แล้วก็หอมแก้มเขาเข้าฟอดหนึ่ง...ก่อนจะเอื้อมมือมาโอบบนไหล่หนา แล้วค่อยๆ เอนตัวลงมาจูบเขาเบาๆ...
อืม....
ตอนแรกมันก็เริ่มจากเบาๆ แต่ซักพัก มันก็เริ่มหนักขึ้น...หนักขึ้นเรื่อยๆ
มันเหมือนกับฝันเลยที่เขาถูกจียงจู่โจมก่อนแบบนี้ เป็นครั้งแรกที่เขามีโอกาสได้ใช้ลิ้นกับจียง...
และเป็นครั้งแรกที่จียงใช้มือลูบไล้ไปบนร่างกายของเขาแบบนี้...
“อ่า...นาย....”
เขาส่งเสียงครางขึ้นในไม่ช้า ภายหลังจากที่ถอดถอนริมฝีปากออกมาเพื่อหายใจ แต่ก่อนที่ไอ้มินิท๊อปน้องชายของเขาจะตั้งชันขึ้นมาอีกครั้ง จียงก็พูดอะไรบางอย่างออกมา...
“ถ้าพี่เข้ามหาวิทยาลัยโซลได้ ฉันจะยอมให้พี่ทำแบบนี้ต่อ.........จนจบ...ก็ได้นะ”
“.......!!!!”
สิ้นคำพูดนั้น จู่ๆ ใบหน้าของชเวซึงฮยอนก้ร้อนผ่าวขึ้นมา ราวกับถูกไฟเผา...
“ว่าไง สนใจมั้ย?”
จียงเอ่ยถามเขาอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้เขาต้องรีบลุกขึ้นยืน...
“อืม...ป่ะ ไปกันเถอะ!”
เขาพูดขึ้น และดูเหมือนจียงจะประหลาดใจไม่น้อยกับพฤติกรรมหุนหันพลันแล่นของเขา
“ไปไหน?”
“ไปสมัครเรียนพิเศษ ตอนนี้เลย เดี๋ยวไม่ทัน”
สิ้นคำตอบของเขา จียงก็หัวเราะออกมาจนเสียงดังลั่น...
มันอาจจะดูบ้าไปสักหน่อย แต่ตอนนี้สปิริตของชเวซึงฮยอนกำลังถูกเผาจนไฟลุก ความตั้งใจที่ไม่เคยจะมีก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ จนทำให้เลือดในตัวของเขาพลุ่งพล่านไปหมด!
เขาต้องเข้ามหาวิทยาลัยโซลให้ได้...
เพื่อให้พ่อแม่ของเขาภาคภูมิใจ
เพื่อให้เขาได้อยู่กับจียงที่เขารัก
และที่สำคัญ!!
เพื่อให้ฝันของเขาและน้องชาย(มินิท๊อป)เป็นจริง!!!
“นี่มันไม่เว่อร์ไปหน่อยรึไง ค่อยไปวันหลังก็ได้น่า!” จียงเอ่ยค้าน..แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่เลิกหัวเราะ
“ไปวันนี้แหละ เราไปด้วยกัน ฉันจะได้มีกำลังใจ...ป่ะ ไปเหอะ”
“แล้วจะไม่อาบน้ำก่อนเหรอ...”
“เดี๋ยวค่อยกลับมาอาบก็ได้ ไม่ต้องรีบ...”
เขาตอบพลางดึงข้อมือของจียงเดินไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเปิดลูกบิดออกไป ร่างสูงก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อได้ยินสิ่งที่คนตัวเล็กพูดออกมา...
“กะว่าจะอาบให้ซะหน่อย...งั้นไม่ต้องก็ได้มั้ง...” ร่างเล็กพูดขึ้นพลางยักไหล่...
แต่นั้นก็ทำให้ชเวซึงฮยอนต้องรีบปล่อยมืออกจากลูกบิดประตู แล้วเดินตรงไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่ตู้เสื้อผ้าทันที
“จะว่าไป อาบน้ำก่อนก็ดีนะ...โรงเรียนสอนพิเศษมันไม่หายไปไหนหรอก...ใช่ป่ะ”
สิ้นคำพูดของชเวซึงฮยอน จียงก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง...จนทำให้เขาต้องเผลอยิ้มตามไปด้วย...
โถ่...
ก็จียงบอกว่าจะอาบให้ทั้งที... ใครปฏิเสธก็บื้อเป็นปิกาจูแล้ว
เพราะงั้น เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จเมื่อไหร่ ค่อยไปสมัครเรียนก็ได้...
แต่ตอนนี้...
ขอชเวซึงฮยอนผู้รักสะอาดอาบน้ำให้ตัวหอมๆ ก่อนแล้วกันนะ...
Ps. แล้วเจอกันปีหน้า... มหาวิทยาลัยโซลลลลลล!!!!! (และฉากโป๊ในฝัน...)
END ^^
จบแล้ว เย้ๆๆๆ ตอนแรกว่าจะรอให้ได้หนังสือกันก่อน แต่ก็มีบางคนได้หนังสือกันแล้วเนอะ อันทีจริงที่รีบเอามาลง เพราะเดี๋ยวต้องไปผจญภัยกะสัตว์ป่าที่ต่างจังหวัด ช่วงนี้ไปต่างจังหวัดบ่อยอีกแล้ว อาจไม่มีเวลามาลง
เดี๋ยวจะกลับมาลง ตอน 4 ของเรื่องใหม่นะคะ ถ้าว่าง ถ้ามีคนอ่าน 555^^ บ้ายบาย
ปล. ขอโทษทุกคนด้วย ที่มันไม่เป้น NC ไม่สามารถเขียน NC กะเรื่องนี้ได้จริงๆ T_T ลองเขียนแล้วมันแปลกๆ เหมือนไม่ใช่จียง ก็เลยทำได้แค่นี้ ฮือๆๆ
ปล. 2 อย่าจากไปโดยไม่เม้นให้กัน มันช้ำ T_T
edit @ 21 Aug 2011 17:29:09 by Xtravaganzy(horrorpig)
thank u
for good fic i like it
#1 By luck (180.183.202.60) on 2011-08-21 20:16