[LF] series: 407 part 11
posted on 08 Jun 2011 22:06 by xtravaganzy
11
สองขายาวก้าวไปบนถนนอย่างรีบร้อน
เป็นเวลาหลายวันแล้ว ที่ชเวซึงฮยอนใช้ชีวิตส่วนใหญ่ อยู่บนถนนในกรุงโซล...
ตอนเช้าก่อนไปเรียนก็ออกไปตามหาจียงในย่านที่ไม่ไกลจากหอพัก พอตอนกลางวันก็หาอยู่ในโรงเรียน คอยถามคนอื่นๆ ว่ามีใครเจอตัวจียงบ้างหรือไม่ และพอตกเย็น เขาก็ต้องออกไปเดินตามหาภายในตัวเมือง ไปจนทั่วทุกๆ ย่านเท่าที่เขาจะไปได้ กว่าจะกลับมาถึงห้องก็ย่างเข้าเกือบเที่ยงคืนจนหอใกล้ปิด....และมันก็เป็นแบบนี้อยู่ทุกๆ วัน
เริ่มต้นมาตั้งแต่วันที่เขาเข้าไปพบผู้อำนวยการยางกูนมาในวันนั้น...สิ่งเดียวที่เขาได้รับภายหลังจากจบบทสนทนา ก็คือ...รูปภาพรูปหนึ่ง.......ของควอนจียง...
มันเป็นรูปในตอนที่เด็กผมทองคนนั้นยังดูร่าเริง และฉีกยิ้มให้กล้องอย่าน่ารัก...
ชเวซึงฮยอนใช้ภาพถ่ายใบนั้นเป็นเครื่องมือเพียงอย่างเดียวในการตามหา...
เขาเดินไปตามร้านค้าต่างๆ ที่คาดว่าจียงน่าจะเดินผ่าน พยายามโชว์รูปถ่ายให้พ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นดู แล้วก็คอยถามหาจากคนที่ผ่านไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่แบบนั้นราวกับไม่รู้จักคำว่าเบื่อหน่าย...
เขามีเวลาอีกแค่ไม่ถึงหนึ่งเดือน...
เพราะฉะนั้น เขาคงจะรอต่อไปไม่ได้...
แม้เหนื่อยแค่ไหน... เขาก็จะไม่บ่น!
จนกระทั่งในวันนี้...
ชเวซึงฮยอนเดินอย่างเรื่อยเปื่อยไปจนถึงร้านเกมเซนเตอร์ที่เขาเคยพาจียงมาเล่นฆ่าเวลาคราวก่อน
พอหันไปมองภายในร้าน เขาก็เกิดนึกอยากจะเข้าไปเล่นเกมแก้เครียดขึ้นมา...ร่างสูงตัดสินใจที่จะหยุดพัก แล้วเดินเข้าไปนั่งลงตรงหน้าตู้เกมส์ซอมบี้คิลเลอร์ที่เขาไม่เคยคิดจะเล่นมาก่อน....
แม้ว่าเขาจะเกลียดซอมบี้.......แต่เขาก็คิดถึงชัคกี้แทบขาดใจ
เพราะงั้น มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกนักที่คนกลัวผีอย่างเขาจะตัดสินใจลองเล่นมันดูสักครั้งด้วยอารมณ์กลัวๆ กล้าๆ....
ซากศพตัวเขียวๆ น่าเกลียดน่ากลัวที่มีน้ำเยิ้มๆ ไหลนองหน้าเดินป้วนเปี้ยนไปมาเต็มหน้าจอจนชเวซึงฮยอนรู้สึกสยอง... เขารีบเอานิ้วจิ้มจอยสติ๊กเพื่อยิงพวกมันทิ้งอย่างบ้าคลั่ง และในไม่ช้า พวกซอมบี้ก็ตายเกลื่อนกันจนหมดด่าน....
ไม่รู้ว่าเพราะขยะแขยง หรือแค่จะระบายอารมณ์ออกมา...
เพราะจู่ๆ...ชเวซึงฮยอนก็สามารถทำคะแนนจนได้บันทึกสถิติของเกมตู้นั้นอย่างไม่น่าเชื่อ
แต่....
ดูเหมือนว่าสวรรค์กำลังตะเล่นตลกอะไรบางอย่าง!
เพราะสิ่งที่ดูจะไม่น่าเชื่อยิ่งกว่าสถิติของชเวซึงฮยอน....ก็เห็นจะเป็นรายชื่อของอันดับ 1 ที่ปรากฏขึ้นอยู่บน Hall of Fame ของเกมตู้นั้น...
‘ควอน จี ยง’
Scores : 27564 Points
Date&Time : 1.30 PM 06/09/2011
“เฮ้ย!!!!”
ชเวซึงฮยอนอุทานออกมาเสียงดังจนคนทั้งร้านหันมามองด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยคำก่นด่า
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้ใส่ใจหรอก เพราะในเวลานี้ สิ่งเดียวที่ชเวซึงฮยอนกำลังสนใจ ก็คือเจ้าของชื่อที่อยู่ใน Hall of fame บนหน้าจอตู้เกม...
ถ้าดูจากเวลา....มันก็คือคือสามชั่วโมงก่อนหน้านี้!!!!
เจ้าของชื่อที่ปรากฏอยู่บรรทัดบนสุดของหน้าจอนั้นได้มาเล่นเกมที่ตู้นี้เมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว...
ถ้างั้นก็หมายความว่า....
เขากำลังเข้าใกล้... ‘ควอนจียง’...นักฆ่าซอมบี้อันดับ 1 แห่งเมียงดง!’ มากขึ้นแล้วน่ะสิ!!!
“พี่!! พี่ครับ” ชเวซึงฮยอนรีบวิ่งตรงดิ่งไปยังเคาเตอร์ร้านเกม แล้วตะโกนขึ้นอย่างตื่นเต้น “ขอโทษนะครับ คือผมอยากรู้ว่า วันนี้มีผู้ชายผมสีทองหน้าตาน่ารักๆ มาเล่นเกมซอมบี้ที่ร้านบ้างมั้ยพี่....คนในรูปนี้อ่ะครับ”
เขารีบหยิบรูปถ่ายออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นส่งไปให้ในทันที
เจ้าของร้าน หันมาบุ้ยหน้าเล็กน้อย แต่ก็ยอมยื่นมือมารับภาพถ่ายไปดูโดยไม่ได้บ่นอะไร และพอเห็นใบหน้าของจียงในรูปนั้น พี่ชายหนวดเฟิ้มก็ทำท่าทางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกมาอย่างลังเล...
“เอ...คนนี้เหรอ....รู้สึกว่าเมื่อเช้าจะมานั่งเล่นอยู่นะ เหมือนว่าเพิ่งจะกลับไปเมื่อตอนบ่ายนี่เองล่ะมั้ง”
ชเวซึงฮยอนทำตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้นในทันทีที่ได้ยิน และเขาก็รีบเอ่ยคำถามต่อไปอย่างรวดเร็ว
“บ่ายเหรอครับ! บ่ายเท่าไหร่? กี่โมงกี่นาที แล้วเค้าเดินเลี้ยวไปทางไหนครับ ทางซ้ายหรือทางขวา?” ชเวซึงฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงอันดังสนั่น จนเจ้าของร้านถึงกับขมวดคิ้ว
“มึงเห็นหน้ากูเป็น CCTV รึไง?....ไม่รู้เว้ย กูไม่ได้เฝ้า!!”
พอโดนด่าเข้าแบบนั้น ร่างสูงจึงเริ่มกลับมาตั้งสติได้ ก่อนจะทำการโค้งให้เจ้าของร้านแทนคำขอบคุณ แล้วรีบวิ่งออกจากร้านเกมเซนเตอร์อย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้...
ข้อสันนิษฐานมากมายผุดขึ้นมาในหัวของชเวซึงฮยอนเต็มไปหมด ...
เขากำลังนึกเดาดูว่า ถ้าจียงไปนั่งเล่นเกมที่ร้านนั้น แล้วเจ้าตัวเล็กจะมีโอกาสเดินผ่านไปที่ไหนได้อีกบ้าง
จนในที่สุด....
เขาก็ตัดสินใจวิ่งเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ ที่ที่เขาเคยมาสร้างประวัติศาสตร์ด้วยการเหมาแฮมเบอร์เกอร์ไปถึงห้าก้อนเมื่อคราวก่อน
ร่างสูงรีบวิ่งตรงดิ่งไปยังเคาเตอร์แคชเชียร์ แล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างกระตือรือร้นอีกครั้ง...
“ขอโทษนะครับ” พอพนักงงานสาวเงยหน้ามามอง ชเวซึงฮยอนจึงเริ่มถามคำถาม..“ไม่ทราบว่าเห็นผู้ชายในรูปนี้มาเดินแอ๊บแบ๊วอยู่แถวนี้บ้างรึเปล่าครับ?”
พนักงานสาวฟังคำถามแล้วรับรูปมาดู เธอก้มหน้าลงมองรูปถ่ายอยู่ไม่นาน ก็เงยหน้าขึ้นมาตอบอย่างรวดเร็ว
“อ๋อ คนนี้นี้เอง....เมื่อตะกี้เขาเพิ่งมาเหมาเอาแฮมเบอร์ไปหมดเชลท์เลยล่ะค่ะ”
“เมื่อตะกี้เหรอครับ”
“ค่ะ” พนักงานสาวพยักหน้ารับ และนั่นก็ทำให้ชเวซึงฮยอนรู้สึกเหมือนหัวใจของเขากำลังพองโต
มันคล้ายๆ กับว่า...ตอนนี้.....เขาได้เริ่มเข้าใกล้ในสิ่งที่เขากำลังตามหามากขึ้นเรื่อยๆ
“ขอบคุณมากครับ”
ภายหลังจากที่รับรูปถ่ายคืนมา...ชเวซึงฮยอนก็รีบวิ่งออกจากร้านสะดวกซื้อไปตามทางเดินที่ทอดตรงไปยังสวนสาธารณะ
เขายังจำได้เป็นอย่างดี...ว่าเขาเคยพาจียงมาที่นี่
มาเดทกัน
มานั่งคุยกัน...
และนั่งกินแฮมเบอร์เกอร์ด้วยกัน...
อยู่ตรงนั้น..........
บนม้านั่งตัวนั้น!!!
!!!!!!!!!!!
ดวงตาคมเบิกขึ้นในไม่ช้าที่ได้เห็นเด็กผู้หญิงสองคนนั่งอยู่บนที่ที่เขากับจียงเคยอยู่
แต่ที่น่าแปลก.....
นั่นคือ......ในมือของเด็กหญิงทั้งสอง มีแฮมเบอร์เกอร์ซึ่งมีตราโลโก้ของร้านสะดวกซื้อที่เขาเพิ่งวิ่งจากมาเมื่อครู่นี้อยู่คนละก้อน...
และนั่นก็ทำให้ชเวซึงอยอนเริ่มจะประหลาดใจ
เพราะถ้าจียง เหมามันไปจนหมด...
แล้วเด็กสองคนนี้จะไปซื้อแฮมเบอร์เกอร์มาจากที่ไหน!
“น้องครับ!”
ชเวซึงฮยอนเดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองแล้วย่อตัวนั่งลงบนพื้นข้างๆ ม้านั่ง
“...........” เด็กหญิงสองคนนั้นหันมาสบตาคมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย แต่ริมฝีปากเล็กก็ยังคงกัดแฮมเบอเกอร์อยู่ต่อไปด้วยท่าทางน่ารัก
“น้องไปได้แฮมเบอร์เกอร์พวกนี้มาจากไหนเหรอครับ” ชเวซึงฮยอนพยายามจะเอ่ยถามอย่างใจเย็นที่สุด เพราะเขากลัวว่าเด็กๆ จะตกใจกับท่าทางตื่นเต้นจนเกินเหตุของเขาจนวิ่งหนีไปเสียก่อน
“พี่อยากกินเหรอ...” เด็กหญิงผมสั้นม้าเต่อหันมาตอบ เขาจึงส่งยิ้มกลับไปให้ด้วยความเอ็นดูพร้อมกับส่ายหน้า
“เปล่าครับ...พี่แค่อยากรู้ว่าน้องไปเอามาจากไหนน่ะ ได้ยินว่าที่ร้านมันขายไปหมดแล้วนี่”
พอได้ยินคำถามของเขา เด็กหญิงทั้งสองคนก็หันไปมองหน้ากันครู่หนึ่ง แล้วน้องคนที่ถักผมเปียก็เป็นฝ่ายตอบออกมา
“เจ้าชายให้มา...เจ้าชายชอบซื้อขนมมาให้พวกเรากินบ่อยๆ”
“เจ้าชาย?”
“ก็พี่ชายใจดี ที่พักนี้เค้ามาเล่นกับพวกเราบ่อยๆ น่ะสิ เขาซื้อขนมมาให้ตลอด...พวกเราก็เลยเรียกเค้าว่าเจ้าชาย...”
เมื่อได้ยินคำตอบ ชเวซึงฮยอนก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างพอใจ....
เพราะมันคงจะดีไม่น้อย ถ้าเจ้าชายคนนั้น เป็นคนเดียวกับ ‘ควอนจียง’...มือปราบซอมบี้อันดับ 1 แห่งเมียงดงที่เขากำลังตามหา!
“แล้วตอนนี้เจ้าชายของน้องอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ พาพี่ไปหาหน่อยได้มั้ย?” ชเวซึงฮยอนทำเสียงออดอ้อนด้วยท่าทางที่คิดว่าน่ารักที่สุด แล้วเด็กหญิงทั้งสองก็หันไปคุยซุบซิบปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่น้องผมเปียจะเอ่ยถามกลับมา
“แล้วพี่เป็นใคร จะไปหาเจ้าชายทำไม?”
“พี่กำลังตามหาคนๆ นึงอยู่น่ะ แล้วพี่ก็สงสัยว่าเจ้าชายของน้องจะเป็นคนๆ เดียวกับที่พี่กำลังหา....” คราวนี้ เขาลองใช้วิธีหลอกล่อ ด้วยการพูดขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือเล็กๆ ของเด็กหญิงผมเปียพร้อมกับทำตาใส่ซื่ออย่างถึงที่สุด...
“พาพี่ไปหาเจ้าชายของน้องหน่อยเถอะนะ...พี่อยากเจอเขาเหลือ...นะครับ...คนสวยของพี่...”
สิ้นเสียงอันแหบต่ำที่เปล่งออกมาอย่างแผ่วเบานั้น จู่ๆ...บนพวงแก้มของเด็กหญิงผมเปียก็ปรากฏสีแดงฝาดขึ้นโดยไม่รู้ตัว เด็กน้อยพยายามหลบสายตาคมๆ ที่มองจ้องเธออยู่ก่อนจะกระโดดลงจากม้านั่งในไม่ช้า
“ก็ได้...ตามมาสิ...เราจะพาพี่ไปก็ได้” เด็กหญิงผมเปียพูดขึ้น
“แต่ที่เราพาไป นี่ไม่ใช่เพราะเราหลงสเน่ห์พี่หรอกนะ” คราวนี้เป็นน้องม้าเต่อพูดขึ้นบ้าง แล้วทั้งสองก็เดินจูงมือกันไปตามทางเดินเล็กๆ ที่ทอดข้ามจากสวนสาธารณะไปยังสนามเด็กเล่นเล็กที่อยู่ไม่ไกล
ชเวซึงฮยอนเดินตามเด็กทั้งสองไปอย่างกระชั้นชิด ด้วยหัวใจที่บีบตัวอย่างรุนแรงราวกับกำลังจะระเบิดออกมา...
นี่เป็นอีกครั้ง ที่เขารู้สึกว่าอวัยวะภายในมันเริ่มจะสูญเสียฟังชันการทำงานไปมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งทั้งหมดทั้งปวง มันก็มีสาเหตุมาจากคนๆ เดียว
และคนๆ เดิม.....
ชเวซึงอยอนเดินตามเด็กหญิงทั้งสองเข้าไปจนถึงสนามเด็กเล่นที่อยู่ใกล้ๆ กับสวนสาธารณะที่เพิ่งเดินจากมาเมื่อครู่...
เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆ ดังขึ้นมากระทบใบหู จนพาให้ดวงตาคมต้องหันไปมองยังต้นเสียงที่อยู่ตรงนั้น....
เด็กผู้ชายกลุ่มใหญ่กำลังวิ่งเล่นกันอยู่ทั่วสนาม บางคนก่อกองทราย บางคนก็ปีนป่ายไปตามเครื่องเล่น
หากแต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาสนใจ...นั่นคือ ในมือทุกๆ คน กำลังถือแฮมเบอร์เกอร์แบบเดียวกันกับที่เด็กหญิงผมเปียและเด็กหญิงม้าเต่อนั่งกินอยู่เมื่อครู่นี้!!!
“ถึงแล้ว เจ้าชายอยู่ในนี้แหละ...” เด็กหญิงผมเปียพูดขึ้นหลังจากที่พาเขามาหยุดอยู่ข้างลานทราย...
“เจ้าชายชอบปีนอยู่บนบัลลังค์ต้นไม้ แล้วก็นั่งดูพวกพลทหารวิ่งเล่นกันน่ะ!” เด็กหญิงม้าเต่ออธิบาย
ซึ่งพอได้ยินแบบนั้น...หัวใจของชเวซึงฮยอนก็ยิ่งสูบฉีดแรงขึ้นไปอีก...
เพราะไอ้คนแปลกๆ ที่ชอบปีนต้นไม้ไปทั่วแบบนั้น ก็คงจะมีอยู่ไม่กี่คนนักหรอก...
พอคิดได้ดังนั้น ชเวซึงฮยอนก็รีบหันไปขอบอกขอบใจเด็กหญิงทั้งสอง ก่อนจะเดินเข้าไปในสนามเด็กเล่นเพื่อมองหาบัลลังค์ต้นไม้ที่ว่าในทันที
แต่ดูเหมือนยังไม่ทันที่เขาจะเดินไปไหน... เด็กผู้ชายกลุ่มใหญ่ที่ใช้ แฮมเบอร์เกอร์เป็นอาวุธก็รีบเข้ามาดักทางเขาเอาไว้ทั้งกลุ่ม จนก้าวเท้าไปไหนต่อไม่ได้…
“เจ้าเป็นใครน่ะ” เด็กชายตาตี่คนหนึ่งพูดขึ้น พร้อมกับยืนกอดอก
“เจ้าเป็นปิศาจคิงคองใช่มั้ย” คราวนี้เป็นเด็กชายตาโหลที่เอาแฮมเบอเกอร์ชี้มาที่หน้าของเขา
“ฉันมาหาควอนจียง” เขาตอบกลับไปส่งๆ...
แต่พอได้ยินคำตอบ เด็กชายทั้งกลุ่มก็หันไปมองหน้ากัน แล้วทำนิ้วชี้ส่ายไปส่ายมา
“ไม่มี! ที่นี่ไม่มีคนชื่อนั้น!!”
ชเวซึงฮยอนหันไปมองเด็กหญิงทั้งสองด้วยสายตาที่แสดงคำถาม น้องผมสั้นม้าเต่อทำท่าเขินอายอยู่นิดหน่อย ก่อนจะเดินออกมาข้างหน้าแล้วหันไปคุยกับเจ้าเด็กตาตี่
“พี่เค้ามาหาเจ้าชาย”
“เจ้าชาย!!!!” พอได้ยินคำว่าเจ้าชาย...เจ้าเด็กตาตี่ร้องตะโกนพร้อมกับทำปากหวอ “แต่เจ้าชายเคยบอกว่าเขาไม่อยากเจอใครนี่นา...”
“ให้ฉันไปพบเขาเถอะนะ ฉันตามหาเขามาหลายวันแล้ว ข้าวก็ไม่ค่อยได้กิน เงินก็หมด ขาก็เมื่อย...สงสารกันบ้างเถอะนะน้องชาย” เขาพยามจะออดอ้อนโดยการทำตัวให้น่าสงสาร แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลเสียเท่าไหร่...
“ฉันไม่ใช่น้องชาย! ฉันเป็นองครักษ์ของเจ้าชายต่างหาก!”
พอได้ยินคำตอบ ชเวซึนฮยอนก็ต้องพยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้แล้วพยายามตีหน้าเศร้าอย่างออดอ้อนต่อไปเรื่อยๆ...
“นี่ นายสงสารพี่เขาเถอะ ดูหน้าพี่เขาสิ ทำท่าอย่างกับกอริลล่าโดนไล่ออกจากฝูงเลยอ่ะ”
คราวนี้น้องผมเปียที่ยืนดูเหตุการณ์เงียบๆ ก็หันมาทำท่าแสดงความเห็นใจพร้อมทั้งช่วยพูดกับเจ้าเด็กตาตี่ยอดองครักษ์คนนั้นแทนเขา
แต่พอได้ยินคำอุปมาจากเพื่อนสาวตัวน้อย เจ้าเด็กตาโหลก็เอ่ยค้านออกมา
“กอริลล่าเหรอ?....ฉันว่าพี่เค้าทำหน้าเหมือนก๊อซซิลล่าที่อุลต้าแมนไม่ยอมเล่นด้วยมากกว่านะ! ดูทำท่าเข้าสิ น่าสมเพชชะมัด!!!”
ชเวซึงฮยอนฟังคำพูดนั้นแล้วก็แทบอยากจะเอามือไปตบกะโหลกไอ้เด็กนั่นดูสักครั้ง หากแต่เขาก็ต้องทำสงบนิ่งตีหน้าแบ๊วหลอกเด็กต่อไป จนกระทั่งเจ้าเด็กตาตี่หัวหน้าองครักษ์มีท่าทีเริ่มจะใจอ่อน...
“พาพี่ไปเถอะ...พี่มีเรื่องสำคัญจะบอกกับเขา...ขอร้องล่ะนะ!...อย่างน้อยให้พี่ได้พูดกับเขาแค่ห้านาทีก็พอ!” เขาลองออดอ้อนดูอีกครั้ง และคราวนี้ก็ดูเหมือนจะได้ผล...
“ก็ได้...ฉันจะพาไปก็ได้ แต่ไม่รับปากหรอกนะ ว่าเจ้าชายจะอยากสนทนากับสามัญชนแบบเจ้ารึเปล่าอ่ะ!”
แม้ว่าคำพูดจะดูน่าหมั่นไส้ แต่ชเวซึงฮยอนก็ยอมเดินตามเจ้าเด็กตาตี่และเหล่าพลทหารแฮมเบอร์เกอร์ตัวน้อยที่ออกเดินขบวนนำไปพร้อมกับเด็กหญิงทั้งสอง...
จนกระทั่งพวกเขาเดินไปหยุดในสวนเล็กๆ ที่มีต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านจนรกรุงรังอยู่ต้นหนึ่ง....มันอาจจะดูแปลกไปหน่อยที่มีต้นไม้ยักษ์ขนาดนี้มาปลูกอยู่ท้ายสนามเด็กเล่น...
แต่ถึงอย่างนั้น ชเวซึงฮยอนก็ไม่ได้รู้สึกตื่นตาตื่นใหญ่กับความใหญ่โตของมันเลยแม้แต่น้อย
เพราะมีสิ่งหนึ่ง...ที่ทำให้ดวงตาของชเวซึงฮยอนเบิกกว้าง
สิ่งหนึ่ง...ที่บีบหัวใจของเขาให้เต้นเร็วและรัวราวกับถูกไฟช๊อต….
รองเท้าสนีกเกอร์สีสดคู่นั้น....
กับท่อนขาเรียวที่ห้อยลงมาจากกิ่งไม้ใหญ่ต้นนั้น.....
“จียง!.....”
นี่เป็นอีกครั้งที่เขาร้องเรียกชื่อของเจ้าลูกลิงที่ปีนอยู่บนต้นไม้...
ถึงแม้ว่าคราวนี้ลูกลิงของเขาจะเปลี่ยนสถานะไปเป็นเจ้าชายของเหล่าพลทหารแฮมเบอเกอร์แล้วก็ตาม...แต่ไม่ว่าจะสถานะไหน เขาก็ยังจำรองเท้าสีสด กับท่อนขาที่เหมือนกับท่อนขาของผู้หญิงนั่นได้เป็นอย่างดี...
หรือจะพูดให้ถูก....คงต้องบอกว่า....
เขาจำจียงได้ทุกสัดส่วน...
ทุกองค์ประกอบ....และทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่บนตัวของ คนๆ นั้น....
“...........!!!”
ใบหน้ากลมก้มลงมาใต้เงากิ่งไม้ เพื่อมองดูผู้มาเยือน และพอเห็นว่าเป็นเขา ... ลูกลิงตัวเล็กก็รีบหลบหน้ากลับไปในทันที
“เจ้าชายฮะ!! สามัญชนคนนี้บอกว่าเขามีเรื่องจะพูดกับเจ้าชายน่ะฮะ”
เจ้าเด็กตาตี่ตะโกนขึ้นอยู่ใต้ต้นไม้...แม้ว่าเขาจะพยายามเดินตามเข้าไปใกล้ แต่เด็กคนอื่นๆ ก็ดันวิ่งมากันท่าเขาตลอดเวลา
“พาเขากลับไป...ฉันไม่มีอะไรจะคุยด้วย”
แม้จะเป็นถ้อยคำปฏิเสธ...แต่ไม่รู้ว่าทำไม...
แค่เพียงได้ยินเสียงแหลมๆ นั่นอีกครั้ง...ความรู้สึกมากมายก็พลุ่งพล่านอยู่ในตัวของเขาจนอัดแน่นไปหมด
“แต่ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย...แล้วก็มีเยอะด้วย...ขอร้องล่ะ...ช่วยฟังฉันพูดหน่อยได้มั้ย!!!” ชเวซึงฮยอนตะโกนขึ้นท่ามกลางวงล้อมของเด็กๆ ที่กำลังยืนมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“.................”
ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา เจ้าเด็กตาโหลเลยหันมาส่งซิก ทำท่าราวกับจะบอกว่าให้เขาพูดต่อไปได้เลย โดยไม่ต้องรอคำตอบ.......
ถึงแม้ว่าบรรยากาศมันดูจะไม่เป็นใจเสียเท่าไหร่กับการต้องมายืนพูดอะไรน้ำเน่าอยู่กลางสวนหย่อม…
สวนเล็กๆ ที่มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่บนต้นไม้ ... อีกคนหนึ่งอยู่ข้างล่าง...
มีแสงแดดอ่อนๆ กับสายลมเอื่อยๆ ในยามเย็น...และเด็กกว่าสิบคนที่ยืนจ้องราวกับกำลังรอลุ้นให้ก๊อซซิลล่าตามง้ออุลตร้าแมนได้สำเร็จ...
แต่ตราบใดที่ยังไม่ถูกไล่.......เขาก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น!!!
“ควอนจียง!!”
เขาตะโกนเรียกชื่อนั้นออกมาอีกครั้ง...
และเมื่อไม่มีเสียงใดๆ เอ่ยขึ้นมาค้าน ...ชเวซึงฮยอนจึงตัดสินใจที่จะพูดมันต่อไปโดยไม่รอคำอนุญาต...ร่างสูงสูดหายใจเข้าลึกๆ จนสุดปอด ท่ามกลางสายตาของเด็กๆ ที่จ้องมองเขาอย่างลุ้นระทึก...
“ฉัน.............อยากจะอยู่กับนาย...”
“...................”
“ฉันไม่สนใจ ว่านายจะให้ฉันอยู่ในฐานะอะไร จะเป็นเพื่อน เป็นรุ่นพี่ เป็นพ่อบ้าน หรือเป็นยามเฝ้าเตียงฉันก็ยอมทั้งนั้น...”
“...................”
“แต่ขอร้องเถอะ...กลับมาอยู่กับฉัน...อย่าปล่อยให้ฉันต้องนั่งมองเตียงว่างๆ แบบนั้นอีกเลย.........”
พอได้ยินคำพูดของเขา เด็กหญิงสองคนที่ยืนฟังอยู่ก็ยกนิ้วโป้งขึ้นมาเชียร์
“ขอโทษนะ แต่พี่กลับไปคนเดียวเถอะ........ฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะกลับไปที่นั่นอีกแล้ว.....”
แม้จะได้เห็นใบหน้าที่น่ารักนั่นอีกครั้ง...แต่คำตอบของจียงก็น่าผิดหวังอยู่ไม่น้อย หากแต่นั่นก็ทำให้เขานึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง...
“มีสิ....ทำไมจะไม่มี!”
ชเวซึงฮยอนพูดขึ้นพร้อมกับรีบล้วงไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ…
โพยข้อความใบเล็กๆ ที่เขาทำขึ้นมาเมื่อสองวันก่อนถูกกางออกเพื่อเปิดดูสิ่งที่เขาเขียนเอาไว้อย่างร้อนใจ....มันเป็นสิ่งที่เขาเตรียมเอาไว้ เพื่อกันลืม ว่าเขามีอะไรที่อยากจะบอกกับจียงบ้าง...
ถึงแม้ว่ามันจะดูปัญญาอ่อนกับการจดโพยมาสารภาพความในใจ…
แต่เขาก็แค่ไม่อยากให้ความรู้สึกที่มีอยู่มันตกหล่นลงไปแม้แต่หนึ่งพยัญชนะ!
“มีเหตุผลอยู่ห้าข้อ ที่นายควรจะกลับมาอยู่กับฉัน......”
“..........................”
จียงมองมาที่เขาด้วยใบหน้าที่เขาไม่อาจจะเข้าใจความหมาย ซึ่งนั่นก็ทำเขาต้องพยายามรวบรวมความกล้าขึ้นมาอีกครั้ง
“ข้อแรก...นายควรจะกลับมาอยู่กับชเวซึงฮยอน..." เขาอ่านข้อความที่อยู่ในโพยออกมาจนเสียงดัง...ถึงแม้จะรู้สึกเขินนิดๆ ... แต่เข้าก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะพูดมันออกมา...
"เพราะสมัยนี้ผู้ชายหน้าตาดี นิสัยดี แล้วก็รักจริงแบบฉันมันหายากจะตายไป...”
พอสิ้นคำพูดของเขา จียงก็ถอนหายใจออกมา แล้วเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทาง ในขณะที่เด็กคนอื่นๆ ก็ส่งเสียงหัวเราะกันอย่างขำขัน...
อันที่จริง...เขาได้รับแรงบันดาลใจในการใช้วิธีนี้มาจากรายการเรียลลิตี้รายการหนึ่งที่เขาเคยดูเมื่อหลายปีก่อน
มันเป็นรายการเรียลตี้คัดเลือกเด็กที่จะไปเดบิวเป็นนักร้องวงบิ๊กๆ อะไรซักอย่าง แล้วในตอนท้ายของรายการ เจ้าเด็กที่ขอบตาดำๆ เหมือนหมีแพนด้าก็ใช้กลยุทธ์เดียวกันนี้เพื่อออดอ้อนจนประธานค่ายรับกลับเข้ามาเป็นนักร้องได้สำเร็จ...
และในตอนนั้น เขาก็คิดว่ามันเท่ชะมัด ที่คนๆ นึงจะกล้าด้านหน้าพูดเหตุผลบ้าๆ บอกจนอีกฝ่ายยอมรับเข้าจนได้...
เพราะงั้น...เขาเลยขอยืมมันมาใช้บ้าง
แล้วก็หวังว่ามันจะใช้ได้ผลเหมือนนักร้องคนนั้น....
“ข้อที่สอง...” ชเวซึงฮยอนรวบรวมสมาธิแล้วอ่านโพยของเขาต่ออย่างใจเย็น... ”นายควรจะกลับมานั่งกินข้าวกับฉัน...เพราะตอนนี้สาวๆ ไม่รักฉันแล้ว...ถ้านายไม่กลับมา ฉันคงต้องไปนั่งกินข้าวกล่องลุงช้อยกับพวกไอ้ยองเบที่โรงยิมไปตลอด...”
พอได้ยินเหตุผลข้อนี้ เด็กๆ ที่ยืนมองอยู่ก็เริ่มส่งเสียงแซวกันจนเจี๊ยวจ๊าว...จนชเวซึงฮยอนต้องยกกำปั้นขึ้นชูเพื่อสั่งให้พวกเด็กๆ เงียบแล้วฟังเขาพูดต่อ…
“ข้อที่สาม......นายควรจะกลับไปหาเพื่อนๆ...เพราะทุกคนที่หอคิดถึงนายมาก ทั้งยองเบ ซึงริ แดซอง พี่ดองอุค พี่แทบิน พี่คุช รวมไปถึงเพื่อนๆที่โรงเรียน ทั้งอึนจอง ฮยอนจุง ซองมิน ยูบิน ก็มาคอยเร่งให้ฉันตามนายกลับไปให้ได้....”
“......................”
“นายรู้มั้ย.....ทุกคนรักนายมากนะ....”
ควอนจียงยังคงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ตอบกลับ...ร่างเล็กไม่ยอมสบตาเขา และกำลังใจของเขาก็เริ่มจะถูกลดทอนลงไปเรื่อยๆ...
“ข้อที่สี่......ฉันรู้แล้วว่านายกำลังจะไปญี่ปุ่น และถ้านายต้องการจะไปจริงๆ ฉันก็จะไม่รั้งนายเอาไว้...”
“..............”
จนกระทั่งจบประโยคนี้ ในที่สุด ดวงตาเรียวก็ยอมหันมาสบตาเขาอีกครั้ง ....เขาจึงเริ่มมีแรงที่อ่านข้อความนั้นต่อไป
“ฉันจะรอนายอยู่ที่นี่...ถ้านายบอกให้ฉันรอ ฉันก็จะรอ ถ้าบอกให้ฉันไปหา ฉันก็จะไป..........ญี่ปุ่นมันก็ใกล้แค่นี้....”
พอได้ยินสิ่งที่เขาพูด...เจ้าเด็กตาโหลที่ยืนฟังอยู่นานก็เริ่มมีน้ำมูกน้ำตาไหล และเด็กๆ อีกหลายคนก็วิ่งมาช่วยกันออดอ้อนจียงแทนเขา
มือเล็กๆ หลายมือเขย่าท่อนแขนของจียงไปมาราวกับเด็กๆ ที่อ้อนให้พอแม่ซื้อของเล่น
“และข้อสุดท้าย........” ชเวซึงฮยอนตัดสินใจพับกระดาษโพยเก็บลงกระเป๋า...ในตอนนี้ เขาเลือกที่จะพูดประโยคที่เขาจำได้จนขึ้นใจออกมาโดยไม่จำเป็นต้องอ่านข้อความอีกต่อไป......
“ฉันแค่อยากจะบอกนายไว้....” ชเวซึงฮยอนขยับตัวเดินเข้าไปใกล้ร่างบางนั้นอย่างใจเย็น แล้วเอ่ยประโยคถัดไปออกมาอย่างเชื่องช้า ...แต่หนักแน่น...
“ถึงฉันจะเคยบอกรักนายไป แต่นายไม่ต้องลำบากใจหรอก....เพราะนายไม่จำเป็นต้องรักฉันตอบเลยสักนิด....”
“................”
“แค่กลับมาอยู่ให้ฉันรัก...ฉันก็พอใจแล้ว”
สิ้นคำพูดนั้น....
ชเวซึงฮยอนก็ลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปหมด
ลืมไปว่าเขายืนอยู่ที่ไหน...
ลืมไปว่ามีใครยืนมองเขาอยู่บ้าง.....
เพราะในเวลานี้....
สิ่งเดียวที่เขาจำได้....
สิ่งเดียวที่เขานึกออก
ก็คงจะมีแค่...สัมผัสอันคุ้นเคย....
ที่โผเข้าหาเขาก่อนเป็นครั้งแรก.....
“น้ำเน่าชะมัด....”
ควอนจียง พูดขึ้นเบาๆ ก่อนจะซุกใบหน้าลงกับแผ่นอกของเขาอยู่แบบนั้น....
ผิวเนื้อนิ่มๆ และกลิ่นตัวหอมๆ ที่เขาโคตรจะคิดถึงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดในโลก.......
ในที่สุด
ก๊อซซิลล่าตัวนี้ก็ง้ออุลตร้าแมนได้สำเร็จเสียทีสินะ!......
TBC”””
โย่ๆ ใกล้จบแล้ว... ตอนนี้ 407 เปิดจองรวมเล่มแล้วนะคะ มาดูรายละเอียดในนี้ click
ส่วนเรื่องที่คั่น เนื่องจากขอกันมาเยอะมาก แล้วก็อยากจะให้อยู่ แต่ไม่รู้จะทไยังไง
สุดท้าย ก็เลยตัดสินใจเปิดโอกาสให้คนที่จองมาช้าอีกครั้ง ด้วยการเปิดเล่นเกมชิง set ที่คั่น (ที่คุณขอมา)
กติกาง่ายๆ คือ
ให้โหวตตัวละคร ที่ชอบ พร้อมบอกเหตุผล หนึ่งข้อ ว่าทำไมถึงชอบตัวละคนตัวนี้ลงในช่องคอมเมนต์ (เขียนลำดับการจองบอกไว้ด้วยนะคะ)
สามอันดับแรกที่เขียนมาถูกใจ จะได้รางวัลไปค่ะ
ผู้ชนะจะที่คั่น 14 ลาย
และรางวัลชมเชย สองรางวัล เป็น TOP set 6 ลาย หรือ GD SET 6 ลาย
ขอแก้เป็น อันดับ 2 เป็นเซ็ท จี 7 ลาย
และอันดับ 3 เซ็ท ท๊อป 5 ลาย นะคะ ^^
ขอโทษที ฮือๆ T^T
ปล.เกมนี้เล่นได้เฉพาะ คนที่จองมาแล้ว และมีหมายเลขลำดับการจองแล้วเท่านั้นนะคะ
ใครที่เพิ่งเห็น แล้วยังไม่ได้จอง สามารถจองได้ แล้วรออีเมลล์ตอบกลับ พอได้ลำดับมาก็มาเล่นได้เลยค่ะ
เม้นในนี้ได้เลย
edit @ 10 Jun 2011 00:10:28 by Xtravaganzy(horrorpig)
จากที่เหนื่อยมาทั้งวันจากที่ทำงาน
โพย(หวย?)ของนายกำลังจะทำให้ฉันเป็นบ้า
รักเหอะ
รักผู้ชายคนนี้ไปเหอะ ควอนจียง
เราเห็นข้อดีของหมอนี่มากกว่า 5 ข้อที่เจ้าตัวพูดออกมาเองเสียอีก
รับรักเค้าเถอะนะเจ้าชายน้อย
กองกำลังแฮมเบอเกอร์เค้าก็เป็นกำลังใจให้นะเออ
ไม่กลับไป
มีหวังหมอนี่สอบตกแน่ๆ
ไม่เป็นอันเรียนแล้วพ่อคุณเอ๊ย
กลับมาเป็นศิริมงคลให้เค้าเถอะ
รักฟิคเรื่องนี้จนชักไม่อยากให้จบ
แต่อยากได้รวมเล่มแล้วอ่ะ...
#1 By pukpods (58.9.7.180) on 2011-06-08 23:06