[OS] Raining Romance
posted on 24 Apr 2011 18:26 by xtravaganzyเอาฟิคเก่าๆ มาแปะอีกแล้ว เรื่องนี้เก่ามากกกกกกกก
Fic :Rainig Romace ....
Writer : Horrorpig
rate : G
writer : Horrorpig
type : SF -romantic fic
โรแมนติก หวานๆ เยิ้มๆ .... มดจะขึ้นบล๊อคแล้วอ่ะ - -;
Rain are dropping on, dropping on my heart
Make me fluttering from, fluttering from your start.
Rain is telling me, telling me It’s too hard
But,Can u answering me, answering me…
wanna be my part?
สายฝนตกกระหน่ำลงมาท่ามกลางฤดูแห่งพายุ พัดพาเอาเศษใบไม้เล็กๆ มาเกาะติดอยู่บนผิวกระจกหน้าต่าง ...
ควอนจียงกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาภายในห้องนอนที่คละคลุ้งไปด้วยไอหนาวอันเกิดจากการกระทำของฤดูฝนที่เขาเกลียดแสนเกลียด
แม้จะสวมเสื้อกันหนาวหนาๆ ถึงสองชั้น แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงยังไม่รู้สึกอุ่นขึ้นเสียที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะขาดอะไรไปหรือเปล่า...ไม่รู้ว่าแค่เพียงกายเท่านั้นไหม ที่ทำให้หนาวจนสั่นและไหวไปถึงขนาดนี้
‘ฮยองฮะ ที่จริงแล้ว...ผมรักฮยองเหลือเกิน’
จบประโยคสุดท้ายบนจดหมาย หลังจากที่บรรจงเขียนบทประพันธ์ลงไปเสียเนิ่นนาน
เวลา จียงมองสายฝนทีไร หัวใจของเขามันก็เกิดความรู้สึกว้าเหว่ขึ้นทุกครั้ง ยิ่งถ้าหาก ณ เวลานั้นแล้ว ใครบางคนไม่ได้อยู่เคียงข้างเขาด้วยล่ะก็ ความว้าเหว่ ภายในหัวใจมันก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ...
นานเท่าไหร่แล้วนะ...ที่เขาไม่ได้พบกับซึงฮยอนฮยอง...
จียงเบนสายตาไปมองปฏิทินตั้งโต๊ะ ที่ยังคงประดับรูปภาพคู่กันของเขากับซึงฮยอนเอาไว้
ครั้ง ล่าสุดที่เขาได้พบกับซึงฮยอน เขาได้ทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับหัวใจของตัวเอง...เขารู้ว่าตัวเองได้ทำสิ่ง ที่เลวร้ายลงไปมหันต์ กับการที่ได้กล่าวปฏิเสธความรักที่ชเวซึงฮยอนมอบให้
แต่ที่เขาทำไปนั้น...มันมีเหตุผล
เพราะซึงฮยอนกำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศ ด้วยความต้องการของครอบครัว แต่จอมดื้อรั้นคนนั้นได้พยายามคัดค้านอย่างสุดฤทธิ์ เพราะไม่อยากอยู่ห่างจากคนที่เขาทั้งรักทั้งห่วงอย่างจียง...
ด้วยเหตุนี้ คนที่ถูกมอบความรักอย่างเขา จึงได้ทำร้ายใจตัวเองด้วยการปฏิเสธมันไป ทั้งยังขับไล่คนตัวโตให้พ้นไปจากชีวิต แต่ทั้งหมดนั้นเขาก็ทำมันไปด้วยน้ำตา...น้ำตาที่พยายามจะซ่อนเอาไว้
จียงไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่ที่ซึงฮยอนจะกลับมา ไม่รู้ด้วยว่า ถ้าเขากลับมาแล้วทุกอย่างมันจะกลับเป็นเหมือนเดิมได้รึเปล่า
แต่ที่เขารู้นั้นมีเพียงอย่างเดียว...คือในเวลานี้ ไม่ว่าจะกี่เดือน หรือกี่ปี…
…ควอนจียง ก็ยังลืมพี่ชายคนนั้นไม่ได้…
Rain doesn’t wipe my tear out…
ตั้งชื่อให้บทประพันธ์ที่เขาบรรจงแต่ง แล้วพับกระดาษจดหมายสีหวานลงใส่ซองที่เตรียมเอาไว้ โดยไม่ติดแสตมป์
จียงลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปหยิบร่มคันโตออกมา ก่อนจะเดินกลับมาเอาซองจดหมายยัดใส่กระเป๋าเสื้อและเตรียมตัวเดินออกไปจาก บ้านพักของเขา
ถูกต้องแล้ว...จียงกำลังจะไปส่งจดหมาย
หากแต่สาเหตุที่เขาไม่ยอมติดแสตมป์ลงไปบนซองนั้น เพราะเขาเองไม่เคยคิดจะไปส่งมันผ่านไปรษณีย์เลยสักครั้ง...
ในทุกๆ เดือน ควอนจียงจะเดินไปบนถนนที่ตัดผ่านตรงจากบ้านพักของเขา ไปยังบ้านพักของชเวซึงฮยอน ซึ่งอยู่ห่างกันราวๆ 2 กิโลเมตร
ความจริงแล้ว เขาสามารถส่งผ่านไปรษณีย์ที่อยู่ใกล้ๆ กับบ้านของเขาได้ หรือสามารถขับรถไปส่งที่บ้านของซึงฮยอนด้วยตัวเองก็ได้ หากแต่จียงกลับตัดสินใจที่จะเดินออกไป...
เขาอยากเห็นบ้านของซึงฮยอน ... แม้มันจะถูกปิดร้างไว้เพื่อรอคอยให้เจ้าของของมันกลับมา แต่เขาก็ยังอยากเห็น
เขาอยากเดินผ่านในพื้นที่ที่พวกเขาเคยเดินไปด้วยกัน...แม้ในวันนี้เขาจะต้องเดินอยู่ตามลำพัง แต่เขาก็ยังอยากเดิน
ในทุกๆ เดือน จียงจะเขียนจดหมายเล่าถึงความในใจ แล้วนำมาส่งที่ตู้ไปรษณีย์หน้าบ้านของซึงฮยอนด้วยตัวเอง ด้วยหวังว่าสักวัน คนที่เขากำลังรอคอยจะกลับมาอ่าน เขาจำได้ดีว่า เมื่อเดือนที่แล้ว ตู้ไปรษณีย์ที่บ้านซึงฮยอนก็เริ่มใกล้จะเต็มมากขึ้นทุกที หากแต่ในวันนี้จีงยงก็ต้องประหลาดใจ เมื่อเขาได้เห็นว่าซองจดหมายในตู้ นั้นมันได้หายไปแล้วทั้งหมด !!!
“หายไปไหน...จดหมายของฉันหายไปไหนหมด”
จียงอุทาน พร้อมกับพยายามตรวจดูรอบๆ ตู้ว่ามีใครนำมันออกมาหรือไม่ หากแต่เขาก็ไม่พบ
ร่างบางเริ่มเป็นกังวลด้วยกลัวว่าจดหมายทั้งหมดที่เขาเขียนเอาไว้มันจะหาย ไป...และกลัวว่าความรู้สึกทั้งหลายทั้งปวงที่ได้บรรจงถ่ายทอดลงในจดหมาย เหล่านั้นมันจะหายลับไปด้วย
จียงพยายามตามหามันในทุกแห่งที่เขาจะทำได้ ทั้งรื้อขยะ หาตามสุมทุมพุ่มไม้ ด้วยกลัวว่าเด็กมือบอนคนไหนจะหยิบมันทิ้งลงไปหรือเปล่า...แต่จนแล้วจนเล่า เขาก็ยังไม่พบมัน
“คุณป้าครับ...คุณป้าเห็นจดหมายในตู้ไปรษณีญ์ของบ้านนี้มั้ยครับ”
นิ้วเรียวสวยกำลังเกาะขอบรั้วประตูของบ้านที่อยู่ข้างๆ พลางตะโกนเสียงแห้งผากคุยกับหญิงชราที่กำลังนั่งมองสายฝนอยู่ตรงขอบหน้าต่าง
“เอ๋...ป้า ไม่เห็นนะ มันหายไปเหรอจ้ะ?”
“ครับป้า มันหายไปหมดเลย”
เสียงของจียงดูแผ่วลงไปกว่าเดิม แต่คนตัวเล็กก็ยังไม่ย่อท้อที่จะตามหาสิ่งสำคัญเหล่านั้น
จียงตัดสินใจเดินกลับไปที่สำนักงานไปรษณีย์ พยายามสอบถามเจ้าหน้าที่ที่อยุ่ในนั้นว่ามีใครพอจะรู้เรื่องจดหมายที่หายไป บ้าง หรือเผื่อว่าบุรุษไปรษณีย์คนไหนที่ไปส่งจดหมาย จะนำพวกมันกลับไปเพราะเห็นว่าเริ่มจะเต็มจนล้นตู้เสียแล้ว
“พี่ฮะ จดหมายที่บ้านเลขที่ 83/233 มันหายไปไหนหมดล่ะฮะ พี่พอจะทราบมั้ย?”
“เอ๋...บ้านหลังใหญ่ๆ ที่อยู่กลางซอยนั่นเหรอจ้ะ...พี่ไม่รู้นะ ต้องลองไปถามบุรุษไปรษณีย์ดู”
“แล้วผมจะเจอบุรุษไปรษณีย์ได้ยังไงฮะ?”
“นั่นไงจ้ะ เขาเข้ามาพอดี”
เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ชี้ไปที่ชายร่างใหญ่ในชุดเสื้อกันฝนซึ่งเพิ่งจะเดินเข้า มาถึง จียงเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตรงดิ่งเข้าไปเพื่อสอบถามข้อข้องใจซึ่งกำลัง สุมอยู่เต็มอกของเขา
“พี่ฮะ พี่พอจะรู้มั้ยฮะว่าจดหมายในตู้ไปรษณีย์ของบ้านเลขที่ 83/233 ที่อยู่กลางซอยมันหายไปไหนหมด?”
“เอ๋ บ้านที่ไม่มีคนอยู่น่ะเหรอ?”
“ใช่ฮะ บ้านของชเวซึงฮยอน”
“ไม่รู้สินะ ผมก็แปลกใจเหมือนกัน ปกติมันจะมีอยู่เต็ม แต่เมื่อเช้าผมไปส่งค่าน้ำค่าไฟ มันก็หายไปหมดดซะแล้วล่ะ”
“อะไรนะฮะ”
rate : G
writer : Horrorpig
type : SF -romantic fic
โรแมนติก หวานๆ เยิ้มๆ .... มดจะขึ้นบล๊อคแล้วอ่ะ - -;
Rain are dropping on, dropping on my heart
Make me fluttering from, fluttering from your start.
Rain is telling me, telling me It’s too hard
But,Can u answering me, answering me…
wanna be my part?
สายฝนตกกระหน่ำลงมาท่ามกลางฤดูแห่งพายุ พัดพาเอาเศษใบไม้เล็กๆ มาเกาะติดอยู่บนผิวกระจกหน้าต่าง ...
ควอนจียงกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาภายในห้องนอนที่คละคลุ้งไปด้วยไอหนาวอันเกิดจากการกระทำของฤดูฝนที่เขาเกลียดแสนเกลียด
แม้จะสวมเสื้อกันหนาวหนาๆ ถึงสองชั้น แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงยังไม่รู้สึกอุ่นขึ้นเสียที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะขาดอะไรไปหรือเปล่า...ไม่รู้ว่าแค่เพียงกายเท่านั้นไหม ที่ทำให้หนาวจนสั่นและไหวไปถึงขนาดนี้
‘ฮยองฮะ ที่จริงแล้ว...ผมรักฮยองเหลือเกิน’
จบประโยคสุดท้ายบนจดหมาย หลังจากที่บรรจงเขียนบทประพันธ์ลงไปเสียเนิ่นนาน
เวลา จียงมองสายฝนทีไร หัวใจของเขามันก็เกิดความรู้สึกว้าเหว่ขึ้นทุกครั้ง ยิ่งถ้าหาก ณ เวลานั้นแล้ว ใครบางคนไม่ได้อยู่เคียงข้างเขาด้วยล่ะก็ ความว้าเหว่ ภายในหัวใจมันก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ...
นานเท่าไหร่แล้วนะ...ที่เขาไม่ได้พบกับซึงฮยอนฮยอง...
จียงเบนสายตาไปมองปฏิทินตั้งโต๊ะ ที่ยังคงประดับรูปภาพคู่กันของเขากับซึงฮยอนเอาไว้
ครั้ง ล่าสุดที่เขาได้พบกับซึงฮยอน เขาได้ทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับหัวใจของตัวเอง...เขารู้ว่าตัวเองได้ทำสิ่ง ที่เลวร้ายลงไปมหันต์ กับการที่ได้กล่าวปฏิเสธความรักที่ชเวซึงฮยอนมอบให้
แต่ที่เขาทำไปนั้น...มันมีเหตุผล
เพราะซึงฮยอนกำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศ ด้วยความต้องการของครอบครัว แต่จอมดื้อรั้นคนนั้นได้พยายามคัดค้านอย่างสุดฤทธิ์ เพราะไม่อยากอยู่ห่างจากคนที่เขาทั้งรักทั้งห่วงอย่างจียง...
ด้วยเหตุนี้ คนที่ถูกมอบความรักอย่างเขา จึงได้ทำร้ายใจตัวเองด้วยการปฏิเสธมันไป ทั้งยังขับไล่คนตัวโตให้พ้นไปจากชีวิต แต่ทั้งหมดนั้นเขาก็ทำมันไปด้วยน้ำตา...น้ำตาที่พยายามจะซ่อนเอาไว้
จียงไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่ที่ซึงฮยอนจะกลับมา ไม่รู้ด้วยว่า ถ้าเขากลับมาแล้วทุกอย่างมันจะกลับเป็นเหมือนเดิมได้รึเปล่า
แต่ที่เขารู้นั้นมีเพียงอย่างเดียว...คือในเวลานี้ ไม่ว่าจะกี่เดือน หรือกี่ปี…
…ควอนจียง ก็ยังลืมพี่ชายคนนั้นไม่ได้…
Rain doesn’t wipe my tear out…
ตั้งชื่อให้บทประพันธ์ที่เขาบรรจงแต่ง แล้วพับกระดาษจดหมายสีหวานลงใส่ซองที่เตรียมเอาไว้ โดยไม่ติดแสตมป์
จียงลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปหยิบร่มคันโตออกมา ก่อนจะเดินกลับมาเอาซองจดหมายยัดใส่กระเป๋าเสื้อและเตรียมตัวเดินออกไปจาก บ้านพักของเขา
ถูกต้องแล้ว...จียงกำลังจะไปส่งจดหมาย
หากแต่สาเหตุที่เขาไม่ยอมติดแสตมป์ลงไปบนซองนั้น เพราะเขาเองไม่เคยคิดจะไปส่งมันผ่านไปรษณีย์เลยสักครั้ง...
ในทุกๆ เดือน ควอนจียงจะเดินไปบนถนนที่ตัดผ่านตรงจากบ้านพักของเขา ไปยังบ้านพักของชเวซึงฮยอน ซึ่งอยู่ห่างกันราวๆ 2 กิโลเมตร
ความจริงแล้ว เขาสามารถส่งผ่านไปรษณีย์ที่อยู่ใกล้ๆ กับบ้านของเขาได้ หรือสามารถขับรถไปส่งที่บ้านของซึงฮยอนด้วยตัวเองก็ได้ หากแต่จียงกลับตัดสินใจที่จะเดินออกไป...
เขาอยากเห็นบ้านของซึงฮยอน ... แม้มันจะถูกปิดร้างไว้เพื่อรอคอยให้เจ้าของของมันกลับมา แต่เขาก็ยังอยากเห็น
เขาอยากเดินผ่านในพื้นที่ที่พวกเขาเคยเดินไปด้วยกัน...แม้ในวันนี้เขาจะต้องเดินอยู่ตามลำพัง แต่เขาก็ยังอยากเดิน
ในทุกๆ เดือน จียงจะเขียนจดหมายเล่าถึงความในใจ แล้วนำมาส่งที่ตู้ไปรษณีย์หน้าบ้านของซึงฮยอนด้วยตัวเอง ด้วยหวังว่าสักวัน คนที่เขากำลังรอคอยจะกลับมาอ่าน เขาจำได้ดีว่า เมื่อเดือนที่แล้ว ตู้ไปรษณีย์ที่บ้านซึงฮยอนก็เริ่มใกล้จะเต็มมากขึ้นทุกที หากแต่ในวันนี้จีงยงก็ต้องประหลาดใจ เมื่อเขาได้เห็นว่าซองจดหมายในตู้ นั้นมันได้หายไปแล้วทั้งหมด !!!
“หายไปไหน...จดหมายของฉันหายไปไหนหมด”
จียงอุทาน พร้อมกับพยายามตรวจดูรอบๆ ตู้ว่ามีใครนำมันออกมาหรือไม่ หากแต่เขาก็ไม่พบ
ร่างบางเริ่มเป็นกังวลด้วยกลัวว่าจดหมายทั้งหมดที่เขาเขียนเอาไว้มันจะหาย ไป...และกลัวว่าความรู้สึกทั้งหลายทั้งปวงที่ได้บรรจงถ่ายทอดลงในจดหมาย เหล่านั้นมันจะหายลับไปด้วย
จียงพยายามตามหามันในทุกแห่งที่เขาจะทำได้ ทั้งรื้อขยะ หาตามสุมทุมพุ่มไม้ ด้วยกลัวว่าเด็กมือบอนคนไหนจะหยิบมันทิ้งลงไปหรือเปล่า...แต่จนแล้วจนเล่า เขาก็ยังไม่พบมัน
“คุณป้าครับ...คุณป้าเห็นจดหมายในตู้ไปรษณีญ์ของบ้านนี้มั้ยครับ”
นิ้วเรียวสวยกำลังเกาะขอบรั้วประตูของบ้านที่อยู่ข้างๆ พลางตะโกนเสียงแห้งผากคุยกับหญิงชราที่กำลังนั่งมองสายฝนอยู่ตรงขอบหน้าต่าง
“เอ๋...ป้า ไม่เห็นนะ มันหายไปเหรอจ้ะ?”
“ครับป้า มันหายไปหมดเลย”
เสียงของจียงดูแผ่วลงไปกว่าเดิม แต่คนตัวเล็กก็ยังไม่ย่อท้อที่จะตามหาสิ่งสำคัญเหล่านั้น
จียงตัดสินใจเดินกลับไปที่สำนักงานไปรษณีย์ พยายามสอบถามเจ้าหน้าที่ที่อยุ่ในนั้นว่ามีใครพอจะรู้เรื่องจดหมายที่หายไป บ้าง หรือเผื่อว่าบุรุษไปรษณีย์คนไหนที่ไปส่งจดหมาย จะนำพวกมันกลับไปเพราะเห็นว่าเริ่มจะเต็มจนล้นตู้เสียแล้ว
“พี่ฮะ จดหมายที่บ้านเลขที่ 83/233 มันหายไปไหนหมดล่ะฮะ พี่พอจะทราบมั้ย?”
“เอ๋...บ้านหลังใหญ่ๆ ที่อยู่กลางซอยนั่นเหรอจ้ะ...พี่ไม่รู้นะ ต้องลองไปถามบุรุษไปรษณีย์ดู”
“แล้วผมจะเจอบุรุษไปรษณีย์ได้ยังไงฮะ?”
“นั่นไงจ้ะ เขาเข้ามาพอดี”
เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ชี้ไปที่ชายร่างใหญ่ในชุดเสื้อกันฝนซึ่งเพิ่งจะเดินเข้า มาถึง จียงเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตรงดิ่งเข้าไปเพื่อสอบถามข้อข้องใจซึ่งกำลัง สุมอยู่เต็มอกของเขา
“พี่ฮะ พี่พอจะรู้มั้ยฮะว่าจดหมายในตู้ไปรษณีย์ของบ้านเลขที่ 83/233 ที่อยู่กลางซอยมันหายไปไหนหมด?”
“เอ๋ บ้านที่ไม่มีคนอยู่น่ะเหรอ?”
“ใช่ฮะ บ้านของชเวซึงฮยอน”
“ไม่รู้สินะ ผมก็แปลกใจเหมือนกัน ปกติมันจะมีอยู่เต็ม แต่เมื่อเช้าผมไปส่งค่าน้ำค่าไฟ มันก็หายไปหมดดซะแล้วล่ะ”
“อะไรนะฮะ”
จียงเริ่มหน้าเสีย และแน่นิ่งไปครู่หนึ่ง พอเริ่มรู้สึกตัว ร่างเล็กก็ก้มโค้งให้กับคนตอบคำถาม ก่อนที่เขาจะหยิบร่มคู่ใจแล้วเดินกลับไปที่หน้าบ้านของชเวซึงฮยอนอีกครั้ง หนึ่ง...
…
ในเวลานี้ ฝนยังคงไม่รู้สึกเหนือยที่จะตกลงมา หากแต่ควอนจียงกำลังเหนื่อยเหลือเกิน ... เขาเหนื่อยกับการรอคอยเพื่อจะได้พบกับคนที่เขารักสุดหัวใจอีกครั้ง…
“พี่ฮะ...เมื่อไหร่ที่เราจะได้เจอกันอีก...เมื่อไหร่กันฮะ”
ร่างบางยืนมองรั้วประตู้ไม้ที่จำได้ว่าทั้งสองเคยมาช่วยกันทาสี จียงบอกว่าสีน้ำตาลนั้นดูคลาสสิค กว่าหากแต่ซึงฮยอนก็ค้านว่ามันควรจะเป็นสีเหลืองที่ดูสดใส
สุดท้ายแล้วพวกเขาทั้งสองก็ตัดสินใจทาสีเหลืองกับสีน้ำตาลสลับกันบนรั้วไม้ แต่ซึงฮยอนก็ยังไม่วายเอาสีมาป้ายที่แก้มของคนตัวเล็กกว่าอย่างเอ็นดู
จียงนึกหวนถึงภาพความทรงจำเก่าๆ เหล่านั้น … แล้วความเจ็บปวดมันก็เริ่มกลับมากัดกินหัวใจของเขาให้ทรมานอีกครั้ง…
“...ผมขอโทษฮะ ผมอยากให้ฮยองได้อ่านมัน...แต่มันกลับ ฮึก…”
พูดอยู่คนเดียวกลางสายฝน แต่ไม่ทันที่เสียงของเขาจะได้เอื้อนเอ่ยออกมาจนจบประโยค เสียงสะอื้นไห้ก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน และน้ำตาเจ้ากรรมก็เริ่มไหลลงมาประสมโรงกับสายฝนที่ยังคงตกกระหน่ำอยู่ไม่ สร่างซา…
สวบ…
ไม่ทันที่จียงจะใช้หลังมือยกขึ้นมาป้ายน้ำตา...จู่ๆ เอวบางของเขาก็ถูกใครบางคนสวมกอดเข้าจากด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว
“ไม่เป็นไรนะจียง...ฉันกลับมาแล้ว ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”
ดวงตาของจียงลุกวาวขึ้นทันทีที่เขาได้ยินเสียงอันคุ้นหู โสตประสาททั้งห้าของคนตัวเล็กที่ด้านชาไปเมื่อครู่เริ่มกลับมาทำงานอีก ครั้งอย่างตื่นตัว
“ซึงฮยอนฮยอง…”
หันหน้าไปมองคนตัวใหญ่ที่ก้มตัวลงมาซบหน้ากับไหล่กว้างของคนถูกกอด เสียงเรียกของจียงทำให้คนถูกขานชื่อนั้นเผยดวงตาคมกริบออกมา และจับจ้องไปที่ใบหน้าเรียวเล็กนั้นอย่างหวานซึ้ง…
“จียง...ฉันกลับมาแล้ว”
“ฮยอง...ฮึก นี่ฮยองจริงๆ ใช่ฮยองจริงๆ ด้วย”
ร่างบางพลิกตัวไปแล้วสวมกอดเข้ากับคนที่เขาแสนจะคิดถึง ซุกใบหน้าเล็กลงบนแผ่นอกกว้าง แล้วกอดรัดเข้าที่เอวหนาของคนตัวโตกว่าอย่างแนบแน่น
โดยไม่สนใจว่าร่มที่เขาถือมานั่นมันจะหล่นลงไปหรือไม่...
โดยไม่สนใจว่าร่างของเขาจะเปียกปอนไปสักแค่ไหน...
“อย่าร้องสิจียง...นายควรจะยิ้มที่เห็นฉันกลับมานะ”
“ฮะ ผมจะยิ้ม แต่ผม...ผม ฮึก”
พูดไม่ทันจบก็กลับไปร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตกว่าด้วยดวงตาใสซื่อ จนคนมองอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือมาช่วยเช็ดน้ำตา
“ผมทำไม ฮึ ?”
“ผม...ผมขอโทษ”
พูดเสียงเบา พลางหลุบตาต่ำลง เพื่อหลบให้พ้นจากสายตาคมกริบที่ทำให้เขากำลังสั่นสะท้าน
“ขอโทษเรื่องอะไร?”
“ก็...ก็ ขอโทษที่ผมปฏิเสธพี่...ขอโทษที่ผมต้องทำให้พี่เจ็บปวด”
ฟังคงตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พลางสะอึกสะอื้นราวกับเด็กๆ นั้นแล้ว ชเวซึงฮยอนก็ได้แต่นึกยิ้มอยู่ในใจอย่างเอ็นดู …
“ไม่เป็นไร...ฉันรู้หมดแล้ว ฉันได้อ่านจดหมายของนายทั้งหมดแล้ว”
“เอ๋...จดหมาย? พี่ได้อ่านแล้วเหรอฮะ”
“ใช่ ฉันกลับมาเมื่อเช้านี้ แล้วก็นั่งอ่านมันทั้งหมด และพอฉันอ่านจบ ฉันก็รีบดิ่งตรงไปที่บ้านของนาย แต่ทว่าฉันกลับหานายไม่เจอ...”
“เพราะผมกำลังมาหาพี่ที่นี่…”
พอฟังซึงฮยอนอธิบาย จียงก็โล่งอกราวก็ยกภูเขาทั้งลูกที่กดทับหัวใจของเขาอยู่ออกไป
โชคดีเหลือเกินที่มันยังไม่หาย... โชคดีจริงๆ ที่เขาได้อ่านมัน ...
“เราสวนทางกัน...แต่สุดท้าย เราก็กลับมาเจอกันแล้ว”
ใบหน้าของซึงฮยอนเจือรอยยิ้มบางๆ ที่แลดูอบอุ่นจนทำให้ความหนาวบริเวณนั้นลดลงไปทันควัน
นี่สินะ... ความอบอุ่นที่ขาดหายไป...
ความอบอุ่นที่จียงกำลังตามหา
สิ่งที่หัวใจของเขาเรียกร้องอยู่ตลอดเวลานั้น มันได้กลับมาแล้ว...
“ซึงฮยอนฮยองฮะ...”
“ว่าไง”
“คือที่จริงแล้ว...ผม”
“หืม?”
“ผม...อ่า !!”
พยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่สุดท้ายคนตัวเล็กก็ได้แต่หน้าแดงแล้วก็กลับไปมุดหน้างุดๆ อยู่บนแผ่นอกของซึงฮยอนอยู่แบบเดิม
“ฮึๆ อย่าหลบหน้าสิจียง...รีบบอกมานะ ฉันอยากฟัง”
แค่มองสีหน้าก็พอจะรู้แล้วว่าคนตัวเล็กกว่าอยากจะพูดอะไร แต่เขาควรทำเป็นไม่รู้เสียหน่อยจะดีกว่า
“กะ..ก็”
“ก็อะไร?”
“ก็ที่จริงแล้ว...ผม อุ้บ!!”
ยังไม่ทันที่จียงจะพูดจบ ริมฝีปากเรียวบางก็ถูกประกบลง เพราะซึงฮยอนเริ่มจะทนกับสีหน้าเขินอายของคนตรงหน้าไม่ไหว
ไม่เป็นไรหรอก แม้เขาจะยังไม่ได้ยินมันในวันนี้ แต่เขาจะดูดเอาคำพูดเหล่านั้นมาเก็บกักไว้ในตัวของเขาผ่านทางริมฝีปาก
อบอุ่น และเนิ่นนาน อยู่ท่ามกลางสายฝน ที่ค่อยๆซาลงไป …
ไม่รู้ว่าเพราะนางฟ้าที่กำลังโปรยเม็ดฝนอยู่นั้น จะช่วยหยุดโปรยลงมาเพราะเห็นใจความรักของทั้งคู่รึเปล่า
ไม่รู้ว่าความอบอุ่นและร้อนผ่าวในเรือนร่างของทั้งสองจะช่วยคลายความหนาวให้แก่ร่างกายได้หรือไม่...
แต่สิ่งหนึ่งที่จียงและซึงฮยอนกำลังรับรู้ในตอนนี้...นั่นก็คือ…
หัวใจของพวกเขาทั้งคู่ มันได้ตามหาความอบอุ่นที่ขาดหายไปจนเจอเสียแล้ว…
Rain are dropping on, dropping on my heart
Make me fluttering from, fluttering from your start.
Rain is telling me, telling me It’s too hard
But,Can u answering me, answering me…
wanna be my part?
‘ฮยองฮะ...ที่จริงแล้ว ผมรักฮยองเหลือเกิน’
ประโยคสุดท้ายบนจดหมายถูกอ่าน อย่างช้าๆ ด้วยใบหน้าที่เจือรอยยิ้ม
และไม่นานนัก กระดาษแผ่นนั้นก็ถูกเขียนเติมลงไปด้วยประโยคถัดมา...
‘จียง...ฉันก็รักนายเช่นกัน’
…
ในเวลานี้ ฝนยังคงไม่รู้สึกเหนือยที่จะตกลงมา หากแต่ควอนจียงกำลังเหนื่อยเหลือเกิน ... เขาเหนื่อยกับการรอคอยเพื่อจะได้พบกับคนที่เขารักสุดหัวใจอีกครั้ง…
“พี่ฮะ...เมื่อไหร่ที่เราจะได้เจอกันอีก...เมื่อไหร่กันฮะ”
ร่างบางยืนมองรั้วประตู้ไม้ที่จำได้ว่าทั้งสองเคยมาช่วยกันทาสี จียงบอกว่าสีน้ำตาลนั้นดูคลาสสิค กว่าหากแต่ซึงฮยอนก็ค้านว่ามันควรจะเป็นสีเหลืองที่ดูสดใส
สุดท้ายแล้วพวกเขาทั้งสองก็ตัดสินใจทาสีเหลืองกับสีน้ำตาลสลับกันบนรั้วไม้ แต่ซึงฮยอนก็ยังไม่วายเอาสีมาป้ายที่แก้มของคนตัวเล็กกว่าอย่างเอ็นดู
จียงนึกหวนถึงภาพความทรงจำเก่าๆ เหล่านั้น … แล้วความเจ็บปวดมันก็เริ่มกลับมากัดกินหัวใจของเขาให้ทรมานอีกครั้ง…
“...ผมขอโทษฮะ ผมอยากให้ฮยองได้อ่านมัน...แต่มันกลับ ฮึก…”
พูดอยู่คนเดียวกลางสายฝน แต่ไม่ทันที่เสียงของเขาจะได้เอื้อนเอ่ยออกมาจนจบประโยค เสียงสะอื้นไห้ก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน และน้ำตาเจ้ากรรมก็เริ่มไหลลงมาประสมโรงกับสายฝนที่ยังคงตกกระหน่ำอยู่ไม่ สร่างซา…
สวบ…
ไม่ทันที่จียงจะใช้หลังมือยกขึ้นมาป้ายน้ำตา...จู่ๆ เอวบางของเขาก็ถูกใครบางคนสวมกอดเข้าจากด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว
“ไม่เป็นไรนะจียง...ฉันกลับมาแล้ว ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”
ดวงตาของจียงลุกวาวขึ้นทันทีที่เขาได้ยินเสียงอันคุ้นหู โสตประสาททั้งห้าของคนตัวเล็กที่ด้านชาไปเมื่อครู่เริ่มกลับมาทำงานอีก ครั้งอย่างตื่นตัว
“ซึงฮยอนฮยอง…”
หันหน้าไปมองคนตัวใหญ่ที่ก้มตัวลงมาซบหน้ากับไหล่กว้างของคนถูกกอด เสียงเรียกของจียงทำให้คนถูกขานชื่อนั้นเผยดวงตาคมกริบออกมา และจับจ้องไปที่ใบหน้าเรียวเล็กนั้นอย่างหวานซึ้ง…
“จียง...ฉันกลับมาแล้ว”
“ฮยอง...ฮึก นี่ฮยองจริงๆ ใช่ฮยองจริงๆ ด้วย”
ร่างบางพลิกตัวไปแล้วสวมกอดเข้ากับคนที่เขาแสนจะคิดถึง ซุกใบหน้าเล็กลงบนแผ่นอกกว้าง แล้วกอดรัดเข้าที่เอวหนาของคนตัวโตกว่าอย่างแนบแน่น
โดยไม่สนใจว่าร่มที่เขาถือมานั่นมันจะหล่นลงไปหรือไม่...
โดยไม่สนใจว่าร่างของเขาจะเปียกปอนไปสักแค่ไหน...
“อย่าร้องสิจียง...นายควรจะยิ้มที่เห็นฉันกลับมานะ”
“ฮะ ผมจะยิ้ม แต่ผม...ผม ฮึก”
พูดไม่ทันจบก็กลับไปร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตกว่าด้วยดวงตาใสซื่อ จนคนมองอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือมาช่วยเช็ดน้ำตา
“ผมทำไม ฮึ ?”
“ผม...ผมขอโทษ”
พูดเสียงเบา พลางหลุบตาต่ำลง เพื่อหลบให้พ้นจากสายตาคมกริบที่ทำให้เขากำลังสั่นสะท้าน
“ขอโทษเรื่องอะไร?”
“ก็...ก็ ขอโทษที่ผมปฏิเสธพี่...ขอโทษที่ผมต้องทำให้พี่เจ็บปวด”
ฟังคงตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พลางสะอึกสะอื้นราวกับเด็กๆ นั้นแล้ว ชเวซึงฮยอนก็ได้แต่นึกยิ้มอยู่ในใจอย่างเอ็นดู …
“ไม่เป็นไร...ฉันรู้หมดแล้ว ฉันได้อ่านจดหมายของนายทั้งหมดแล้ว”
“เอ๋...จดหมาย? พี่ได้อ่านแล้วเหรอฮะ”
“ใช่ ฉันกลับมาเมื่อเช้านี้ แล้วก็นั่งอ่านมันทั้งหมด และพอฉันอ่านจบ ฉันก็รีบดิ่งตรงไปที่บ้านของนาย แต่ทว่าฉันกลับหานายไม่เจอ...”
“เพราะผมกำลังมาหาพี่ที่นี่…”
พอฟังซึงฮยอนอธิบาย จียงก็โล่งอกราวก็ยกภูเขาทั้งลูกที่กดทับหัวใจของเขาอยู่ออกไป
โชคดีเหลือเกินที่มันยังไม่หาย... โชคดีจริงๆ ที่เขาได้อ่านมัน ...
“เราสวนทางกัน...แต่สุดท้าย เราก็กลับมาเจอกันแล้ว”
ใบหน้าของซึงฮยอนเจือรอยยิ้มบางๆ ที่แลดูอบอุ่นจนทำให้ความหนาวบริเวณนั้นลดลงไปทันควัน
นี่สินะ... ความอบอุ่นที่ขาดหายไป...
ความอบอุ่นที่จียงกำลังตามหา
สิ่งที่หัวใจของเขาเรียกร้องอยู่ตลอดเวลานั้น มันได้กลับมาแล้ว...
“ซึงฮยอนฮยองฮะ...”
“ว่าไง”
“คือที่จริงแล้ว...ผม”
“หืม?”
“ผม...อ่า !!”
พยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่สุดท้ายคนตัวเล็กก็ได้แต่หน้าแดงแล้วก็กลับไปมุดหน้างุดๆ อยู่บนแผ่นอกของซึงฮยอนอยู่แบบเดิม
“ฮึๆ อย่าหลบหน้าสิจียง...รีบบอกมานะ ฉันอยากฟัง”
แค่มองสีหน้าก็พอจะรู้แล้วว่าคนตัวเล็กกว่าอยากจะพูดอะไร แต่เขาควรทำเป็นไม่รู้เสียหน่อยจะดีกว่า
“กะ..ก็”
“ก็อะไร?”
“ก็ที่จริงแล้ว...ผม อุ้บ!!”
ยังไม่ทันที่จียงจะพูดจบ ริมฝีปากเรียวบางก็ถูกประกบลง เพราะซึงฮยอนเริ่มจะทนกับสีหน้าเขินอายของคนตรงหน้าไม่ไหว
ไม่เป็นไรหรอก แม้เขาจะยังไม่ได้ยินมันในวันนี้ แต่เขาจะดูดเอาคำพูดเหล่านั้นมาเก็บกักไว้ในตัวของเขาผ่านทางริมฝีปาก
อบอุ่น และเนิ่นนาน อยู่ท่ามกลางสายฝน ที่ค่อยๆซาลงไป …
ไม่รู้ว่าเพราะนางฟ้าที่กำลังโปรยเม็ดฝนอยู่นั้น จะช่วยหยุดโปรยลงมาเพราะเห็นใจความรักของทั้งคู่รึเปล่า
ไม่รู้ว่าความอบอุ่นและร้อนผ่าวในเรือนร่างของทั้งสองจะช่วยคลายความหนาวให้แก่ร่างกายได้หรือไม่...
แต่สิ่งหนึ่งที่จียงและซึงฮยอนกำลังรับรู้ในตอนนี้...นั่นก็คือ…
หัวใจของพวกเขาทั้งคู่ มันได้ตามหาความอบอุ่นที่ขาดหายไปจนเจอเสียแล้ว…
Rain are dropping on, dropping on my heart
Make me fluttering from, fluttering from your start.
Rain is telling me, telling me It’s too hard
But,Can u answering me, answering me…
wanna be my part?
‘ฮยองฮะ...ที่จริงแล้ว ผมรักฮยองเหลือเกิน’
ประโยคสุดท้ายบนจดหมายถูกอ่าน อย่างช้าๆ ด้วยใบหน้าที่เจือรอยยิ้ม
และไม่นานนัก กระดาษแผ่นนั้นก็ถูกเขียนเติมลงไปด้วยประโยคถัดมา...
‘จียง...ฉันก็รักนายเช่นกัน’
END ^^
เรื่องนี้มี version 2pm ด้วยแหละ ^^
สัปดาห์หน้าจะเอาพวก short fic มาแปะนะคะ สัปดานี้แปะตระกูล one short ไปก่อน ^^
ใครรอ 407 คิดว่าพรุ่งนี้คงเสร็จนะคะ วันนี้ทำงานเสร็จแล้ว โล่ง... ว่างแล้วล่ะ ^O^
เอาน้องจีมาอ้อนน....
edit @ 24 Apr 2011 18:41:14 by TEM_G 4SHO
)
นอกจากมดจะขึ้นฟิคแล้ว
มดยังกัดคนอ่านด้วย...
แอบสงสารจียงไปตามหาจดหมายตั้งหลายที่
คงร้อนใจน่าดูที่จู่ๆจดหมายก้อหายไป
ที่แท้ก้อแค่คลาดกัน...
ขอบคุณนะคะ
จะรออ่านเรื่องต่อไป ^^
#1 By koonnoo_praew (113.53.131.149) on 2011-04-24 18:50